# ตอนที่ 334 — จันทร์เก่าเหนือลานซาชิว (ตอน 12)
ราตรีจางคลายไป ณ เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น ดวงตะวันแรกขึ้นพ่นแสงสีแดงฉานออกมา
ใจของซุนเจินจดจ่ออยู่ที่สมรภูมิมาตลอด กระทั่งมิทันสังเกตด้วยซ้ำว่าตะวันยามเช้าได้โผล่พ้นขอบฟ้า จนได้ยินเหล่าทหารองครักษ์ของฮองฮูสงที่อยู่ข้างกายกระซิบกระซาบกัน จึงรู้สึกตัวว่าฟ้าสว่างจ้าเสียแล้ว ในหมู่ทหารฮั่นที่เข้าตีเป็นพวกแรกนั้น มีไพร่พลของซุนเจินรวมอยู่ด้วย คือกองของเตียนอุย เล่าเติ้ง ตันเต้า เฉินเปา และเหอหงี ในบรรดาทัพฮั่นที่บุกอยู่แนวหน้าทั้งปวง การแสดงฝีมือของพวกเขาโดดเด่นเป็นที่สุด
เตียนอุยและตันเต้าทั้งสองล้วนเป็นยอดขุนพลชั้นเอก โดยเฉพาะเตียนอุยนั้น ราวกับเกิดมาเพื่อการสงครามโดยแท้
จี่เหล็กคู่ในมือของเขายาวพอ ๆ กับดาบหวนโฉ่ว(1) ด้วยมิได้ยาวนัก แต่กลับหนักเต็มที่ จี่เหล็กคู่หนึ่งหนักแปดสิบชั่ง เทียบเป็นน้ำหนักในชั้นหลังก็ราวสี่สิบชั่ง จี่เล่มหนึ่งหนักยี่สิบชั่ง จึงหนาหนัก สั้นแต่หนักแน่น เมื่อประกอบกับพละกำลังราวเทวดาของเขา ครั้นกวัดแกว่งออกไปก็ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ ทหารโพกผ้าเหลืองที่กล้าขวางอยู่เบื้องหน้าล้วนถูกฟาดหักย่อยยับ ไม่ทวนกับดาบถูกตีหัก ก็เกราะถูกตีแตก หรือไม่ก็เซถลาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วล้มลงกองกับพื้น หรือไม่ก็ถูกตีกระเด็นลอยไปเลย เปิดทางให้เขารุกหน้าทีละคน ๆ
เตียนอุยนำเหล่านักสู้พลีชีพแห่งกองตะลุยแนว(2)ในสังกัดลุยเลือดบุกขึ้นหน้า พวกเขาอยู่หน้าสุดของแถวบุกอันเฉียบคมแห่งกองซุนเจิน ภายใต้การนำของพวกเขา ไพร่พลกองซุนเจินสองพันนายรุกลึกเข้าสู่กลางทัพข้าศึกทีละก้าว ๆ
เล่าเติ้งและตันเต้าก็เป็นขุนพลผู้กล้า ไม่ยอมน้อยหน้า โดยเฉพาะเล่าเติ้ง เขาชอบแข่งดีเอาชนะ ครั้งอยู่ซีเซียงเขาเป็นวีรชนอันดับหนึ่งใต้ชายคาซุนเจิน ทว่าเมื่อเตียนอุยมาสวามิภักดิ์ใต้บัญชาซุนเจินแล้ว แม้เขายังคงเป็นยอดขุนพลผู้กล้าใต้บังคับซุนเจิน แต่ก็มิได้โดดเด่นแต่ผู้เดียวเหมือนแต่ก่อน ยิ่งปลุกใจฮึกแข่งดีในตัวเขา ขับเคี่ยวชิงเด่นกับเตียนอุยทุกหนแห่ง เห็นเตียนอุยห้าวหาญเช่นนี้ เขาก็ออกแรงสุดกำลังบุกขึ้นหน้าด้วย