การที่เตียวเหยียงส่งคนมาแจ้งข่าวแก่ซูหนิง ล้วนเป็นเพราะมิได้มีเจตนาดี บางทีอาจกล่าวได้ว่าแท้จริงแล้วเตียวเหยียงนั้น
ข่าวที่ซูหนิงเข้าสวามิภักดิ์ต่อเตียวเหยียง หากแพร่สะพัดออกไป ในภายภาคหน้า ซูหนิงจักต้องเผชิญกับความรังเกียจเดียดฉันท์และความเป็นศัตรูจากเหล่าบัณฑิตทั้งปวง เมื่อถึงยามนั้น ซูหนิงจำต้องพึ่งพาขันที พึ่งพาเตียวเหยียง จึงจักสามารถหยัดยืนบนแผ่นดินต้าฮั่นได้
ที่กล่าวว่าเตียวเหยียงให้ความสำคัญกับซูหนิง ก็เพราะหากซูหนิงเป็นเพียงบุคคลที่ไม่มีความสำคัญใดๆ เตียวเหยียงก็ไม่จำเป็นต้องส่งคนมาด้วยตนเอง เพื่อปิดทางหนีของซูหนิงโดยสิ้นเชิงเช่นนี้
เสียงสดใสดังมาจากนอกประตู แลเห็นเสี่ยวช่ายเหยี่ยนในชุดเสื้อแดง ใบหน้าน้อยๆ งดงามเต็มไปด้วยความน้อยใจ เดินตรงมาทางซูหนิงด้วยความแค้น
“พี่ซูหนิง เจ้าหลอกเหยี่ยนเอ๋อ มิได้บอกว่า วันนี้มีงานชุมนุมวีรบุรุษ จะพาเหยี่ยนเอ๋อมาด้วยหรือ?” ช่ายเหยี่ยนพูดด้วยเสียงสดใส แต่แฝงความเยือกเย็นเล็กน้อย ประหนึ่งซูหนิงก่อกรรมทำเข็ญอันใหญ่หลวง
ซูหนิงชะงัก เก้อเขินลูบสันจมูก ยิ้มเจื่อนกล่าวว่า “เหยี่ยนเอ๋ออย่าโกรธเลย พี่ซูหนิงลืมไปชั่วขณะ หาได้ตั้งใจทิ้งเหยี่ยนเอ๋อไม่”
ช่ายเหยี่ยนเด็กน้อยแต่ความคิดมาก มือสองข้างท้าวสะเอว เงยหน้า พลางโกรธขึ้ง ใบหน้าน้อยๆ แดงระเรื่อ น่ารักยิ่งนัก
“ข้าไม่สน เจ้าก็ทิ้งข้าอยู่ดี”
ซูหนิงจนใจ ส่ายศีรษะพลางยิ้มขม กำลังจะอ้าปากเกลี้ยกล่อมช่ายเหยี่ยน ทว่าอ้วนเสี้ยวเมื่อได้ยินว่าซูหนิงเข้าด้วยเตียวเหยียง พลันหัวใจเบ่งบานดีใจ รีบสาวเท้าสามก้าวเป็นสองเข้ามาหา ตรงมายังซูหนิง ด้วยสีหน้าจริงจังและสอบถามว่า “จื่อผิง... ซูหนิง เจ้าไปสวามิภักดิ์ต่อเตียวเหยียงจริงหรือ?”
ซูหนิงยืดตัวที่โค้งเล็กน้อยขึ้นตรง สายตากวาดมองรอบด้านอย่างรวดเร็ว เหล่าบัณฑิตที่มาร่วมงานและลูกน้องของเตียวเหยียงต่างจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ เห็นได้ชัดว่าทุกคนคาดหวังคำพูดถัดไปของซูหนิง