ตอนที่ 817 — กองทัพเมืองกังเหลงเคลื่อนพล ชีจิ๋วระอุ รออยู่ที่โลหยาง หมายชิงอิจิ๋ว (ตอน 6)
"ไอ้ลูกนางทาสชั้นต่ำนี่ ไฉนกล่าวว่า 'จะให้แผ่นดินได้เห็นผู้ปกครองผู้ฟื้นฟูราชวงศ์' ไฉนว่า 'ตระกูลอ้วนข้าถูกสังหาร ไม่อาจหันหน้าไปรับใช้เตียงอันได้อีก'! มันรู้หรือไม่ว่าตระกูลอ้วนข้าถูกสังหาร? หากไม่ใช่เพราะมันไม่ยอมอยู่ในปุดไฮ่อย่างสงบเสงี่ยม กลับต้องไปทำการปราบตั๋งโต๊ะ ซ้ำยังตั้งตัวเป็นนายกองทัพพันธมิตร ตั๋งทรราชจะสังหารคนตระกูลอ้วนข้าได้หรือ? อาของข้าและพี่ชายของข้าจะตายอย่างไม่เป็นธรรมได้หรือ?"
แม้เมื่อสองวันก่อนตอนที่จดหมายของอ้วนเสี้ยวมาถึง อ้วนสุดก็โกรธเกรี้ยวกราดใหญ่โต แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ยังอดไม่ได้ที่โทสะจะพลุ่งขึ้นมา
ในบรรดาคนตระกูลอ้วนที่ต้องตายในลกเอี๋ยงเพราะถูกอ้วนเสี้ยวพัวพัน สองคนที่ทำให้อ้วนสุดปวดใจที่สุดคืออ้วนเหว่ยและอ้วนกี
อ้วนเหว่ยเป็นอาของอ้วนสุดและอ้วนเสี้ยว อ้วนเหว่ยดีต่ออ้วนเสี้ยวมาก และดีต่ออ้วนสุดมากเช่นกัน การตายของอ้วนเหว่ยทำให้อ้วนสุดเจ็บปวดรวดร้าวถึงทรวงอก อ้วนกี อ้วนเสี้ยว และอ้วนสุด เมื่อว่าตามสายเลือดแล้ว ทั้งสามคนเป็นบุตรของอ้วนฝง เป็นพี่น้องกัน เพียงแต่อ้วนกีและอ้วนสุดเกิดจากมารดาเดียวกัน ส่วนอ้วนเสี้ยวเกิดจากนางทาส กล่าวคืออ้วนเสี้ยวกับอ้วนกีและอ้วนสุดเป็นพี่น้องร่วมบิดาแต่ต่างมารดา อ้วนสุดมองว่ามารดาอ้วนเสี้ยวต่ำต้อยเสมอมา ดูถูกอ้วนเสี้ยวมาตลอด ความรู้สึกระหว่างเขากับอ้วนกีนั้น เมื่อเทียบกับความรู้สึกระหว่างเขากับอ้วนเสี้ยวแล้ว ช่างแตกต่างฟ้ากับดิน ไม่อาจเทียบกันได้ เมื่อได้ยินข่าวการตายของอ้วนกี อ้วนสุดเศร้าโศกยิ่งนัก ร้องไห้คร่ำครวญใหญ่ แทบกระอักเลือด จึงยิ่งเกลียดชังอ้วนเสี้ยวมากขึ้น
ด้วยความแค้นที่สะสมมา ครั้งนี้ได้รับจดหมายจากอ้วนเสี้ยวที่ว่า “ปรารถนาจะตั้งเล่าหงีเป็นจักรพรรดิ” ติดต่อกัน อ้วนสุดก็ยิ่งโกรธแค้นหนัก