"อุบายมนุษย์มิรอบคอบ สมควรทอดถอนใจนัก!"
เมื่อเข้าสู่เขตแดนมณฑลชีจิ๋วแล้ว เขาก็ยังอดมิได้ที่จะทอดถอนใจเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ขณะอยู่ที่เมืองเองฉวน เย่าซิงที่ได้มาสมทบกับซุนเจินถามว่า "ท่านใต้เท้ายังเสียดายอยู่หรือขอรับ?"
"ใช่แล้ว! ข้าจะเสียดายมิได้อย่างไร! ยามเหมาะเพียงชั่วประเดี๋ยว พลาดแล้วก็อันตรธานไป บัดนี้มิอาจขจัดภัยแต่แรกเริ่ม ก็จักทิ้งความวิบัติใหญ่ไว้ในภายหน้า"
"พูดไปข้าก็แปลกใจอยู่ ความหยิ่งยโสของตั๋งโต๊ะปรากฏชัดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าบรรดาผู้ใหญ่ในเมืองหลวงคิดกันอยู่อย่างไร? ถึงได้ไม่ยอมยกไพร่พลไปปราบ!"
เฉิงเจียกล่าวเสริมว่า "เมื่อก่อนข้าคิดว่าผู้กล้าใต้หล้าล้วนอยู่ที่ลกเอี๋ยง บัดนี้ดูแล้ว บรรดาเจ้านายที่ลกเอี๋ยงก็หาได้ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้เท่าใด! ขุนนางเต็มราชสำนัก กลับไม่มีผู้ใดกล้าตัดสินใจเลยสักคน; อ้วนเปิ่นชูแห่งยีหลำ ผู้มีชื่อเสียงกึกก้อง ก็กลับคลางแคลงใจและลังเลไม่เด็ดขาด"
ซุนฮิวมีนิสัยสงบเสงี่ยม ไม่อยากนินทา 'ผู้อาวุโส' 'ผู้สูงศักดิ์' ลับหลัง จึงค่อยๆ กล่าวว่า "ขุนนางในราชสำนักคงมีแนวคิดของพวกเขา; อ้วนเปิ่นชูเป็นคนมีใจกล้าหาญ ไม่ใช่คนขลาดเลย การที่เขาไม่ยอมทำตามคำแนะนำของท่านใต้เท้า ก็คงมีข้อกังวลของตนเองเป็นแน่"
"ก๋งตัด ตอนนั้นเจ้ามิได้อยู่ที่ลกเอี๋ยง มิได้เห็นความหยิ่งยโสของตั๋งโต๊ะด้วยตาตนเอง มิได้เห็นความอับจนของฮ่องเต้ด้วยตาตนเอง หากเจ้าได้อยู่ที่นั่น..."
ยังไม่ทันที่เฉิงเจียจะกล่าวจบ ซุนฮิวก็หัวเราะพลางตัดบทเขา "จวินชาง ความเหิมเกริมของตั๋งโต๊ะและความ'ไร้ซึ่งที่พึ่ง'ของฝ่าบาท เจ้าเองก็มิได้เห็นกับตาเช่นกันมิใช่หรือ"
"ข้าแม้มิได้เห็นกับตา ทว่าภายหลังได้ฟังนายท่านเล่าอย่างละเอียดให้ฟังแล้วขอรับ"
สิ่งที่ซุนเจิน เหยาเซิง เฉิงเจีย ซุนฮิว และคนอื่นๆ ถกเถียงกันนั้น หาใช่เรื่องอื่นไม่ หากเป็นเรื่องเมื่อครั้งซุนเจินอยู่ที่ลกเอี๋ยง แม้ซุนเจินจะเสนอความเห็นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่อ้วนเสี้ยวก็ยังคงไม่ยอมคลายท่าทีตกลงยกทัพไปปราบตั๋งโต๊ะ
หลังจากวันนั้นที่เข้าเฝ้าฝ่าบาทในวังหลวง ซุนเจินก็ออกจากเมืองหลวงในวันเดียวกันเพื่อเดินทางไปรับตำแหน่งที่กังเหลง มณฑลชีจิ๋ว