ก่อนหน้านี้ เพื่อช่วยแคว้นแผเสียต่อต้านการรุกรานของโตเกี๋ยม ซุนเจินได้ส่งบุนเพ่งนำทัพเข้าไปประจำที่บริเวณฝูหลีในแคว้นเพ่ยกั๋ว บุนเพ่งยังคงอยู่ที่ฝูหลีในตอนนี้ คราวนี้ซุนเจินเดินทางกลับเมืองกังเหลง ผ่านฝูหลีตามรายทาง บุนเพ่งจึงนำทัพของตนมาสมทบ
จากอำเภอเฉียวมุ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ก็จะถึงฝูหลี แล้วไปทางตะวันออกเฉียงใต้ต่อ ก็คือแคว้นแฮผี
ณ แคว้นแฮผี อำเภอแฮผี ที่ว่าการอำเภอ
เจ๋อหยงได้ยินรายงาน ทราบว่าซุนเจินนำทัพกำลังจะมาถึง
แม่ทัพผู้หนึ่งใต้บังคับบัญชาของเขา นามว่าหูหลาน ลุกจากที่นั่ง ยืนตัวตรงเอ่ยว่า "ไอ้ซุนเจินผู้นี้หมายจะยึดแฮผี ช่างน่าโกรธแค้นนัก! มันจะกลับกังเหลง จำต้องผ่านแดนเราก่อน บัดนี้มันนำทัพจวนจะถึง ในความเห็นของข้าน้อย สู้จัดกำลังพลประชิดแม่น้ำห้วยเหอ ขัดขวางมันไว้ข้างนอกเถิด!"
แม่น้ำห้วยเหอไหลผ่านทางใต้ของแคว้นแฮผี ตัดผ่านกลางแคว้น มุ่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ผ่านทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองกังเหลง แล้วไหลลงทะเล กล่าวคือ หากซุนเจินต้องการกลับกังเหลง ก็จำต้องข้ามแม่น้ำห้วยเหอสายนี้เสียก่อน
เจ๋อหยงไม่คิดจะใส่ใจคำพูดเพ้อเจ้อของหูหลานเลย เปลือกตาขึ้นครู่หนึ่ง เหลือบมองเขา แล้วก็หลุบตาลงอีก
หูหลานเห็นเจ๋อหยงนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร จึงพูดอีกว่า "นายท่าน! หากไม่ขัดขวางมัน ปล่อยให้ไอ้ซุนกลับกังเหลงเล่า ก็คือปล่อยเสือกลับเข้าป่า ด้วยความเห็นอันต่ำต้อยของข้าน้อย สมควรฉวยโอกาสที่มันยังไม่กลับถึงกังเหลง กั้นมันไว้ข้างนอก เช่นนี้ มันก็จะเป็นดั่งแหนไร้ราก เอาตัวรอดยังยาก ไยจะคิดยึดแฮผีอีก! แฮผีของเราก็จักสงบสุขแล้ว!"
เมื่อเห็นหูหลานพูดไม่หยุด เจ๋อหยงจำต้องเอ่ยปาก
เขากล่าวว่า "ดี ข้าจะให้ทหารฝีมือดีสามพันแก่เจ้า เจ้าจงไปขัดขวางไอ้ซุนไว้ข้างนอกเถิด"
หูหลานตะลึงงัน กล่าวว่า "ทหารของไอ้ซุนมีถึงสองสามหมื่น ข้าน้อยมีเพียงสามพัน จะขัดขวางมันนอกอำเภอได้อย่างไร?"
"เจ้ามิได้บอกให้จัดกำลังพลประชิดน้ำห้วยเหอหรือ? มีแม่น้ำห้วยเหอเป็นปราการ ทหารสามพันยังไม่พออีกหรือ?"