เพื่อมิให้มีผู้ใดแพร่งพรายข่าว สร้างโอกาสให้ตระกูลจ้าวแห่งอำเภอเย่ดิ้นรนตอบโต้เป็นครั้งสุดท้าย ซุนเจินจึงได้สั่งให้องครักษ์ส่วนตัวเฝ้าประตูใหญ่จวนเจ้าเมือง ห้ามผู้คนเข้าออก ตั้งแต่ก่อนจะให้ซุนฮิวประกาศฎีกาเสียอีก
บัดนี้ฎีกาได้ถูกประกาศไปแล้ว วิธีการจับกุมโดยละเอียดก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองจึงสามารถเปิดได้
ซุนเจินเคลื่อนมาถึงภายในประตูจวน โดยมีหลวนกู้และคณะห้อมล้อมทั้งหน้าหลัง
ภายในประตูจวนมีขุนนางท้องถิ่นชุมนุมอยู่มากมาย เดิมทีกำลังสับสนอลหม่าน พอเห็นซุนเจินและคณะมาถึง ขุนนางเหล่านั้นก็หลีกทางให้และคุกเข่าคำนับ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาอีก ทันใดนั้นก็เงียบสงัด
ซุนเจินกวาดตามองขุนนางเหล่านี้ แล้วเห็นว่าหัวหน้าเสมียนหวังฉง ขุนนางส่งเสริมการเกษตรคังกุย และคนอื่นๆ ล้วนอยู่ในที่นั้น
ในช่วงหลายปีที่ซุนเจินอยู่ในวุยกุ้น แม้หวังฉงจะมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าเสมียน แต่แท้จริงแล้วกลับไม่ได้รับความไว้วางใจให้ใช้งานสำคัญ
คังกุยนั้นเป็นผู้ที่ซุนเจินให้ความไว้วางใจใช้สอยยิ่ง คังกุยชำนาญในเรื่องเกษตรกรรม ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ การเพาะปลูกในวุยกุ้นฟื้นคืนและเจริญขึ้นได้นั้น แม้ซุนเจินจะมีคุณูปการใหญ่หลวง คังกุยก็มีส่วนช่วยเหลืออันมิอาจมองข้าม เมื่อเทียบกับคังกุยเมื่อแรกพบหลายปีก่อน ยามนี้คังกุย เพราะต้องลงไปตรวจตราถึงอำเภอและชนบทอยู่เป็นนิตย์ จึงซูบผอมคล้ำลงไปมาก แม้คังกุยจะไม่พอใจในพฤติการณ์ของตระกูลจ้าว ทั้งไม่เคยอ่อนข้อประจบประแจงตระกูลจ้าว ทว่าก็มิใช่คนใจกล้าพอ ครั้นทราบว่าซุนเจินหมายจะเข้ากวาดล้างตระกูลจ้าวแห่งเย่ ลังเลอยู่หลายครา ในที่สุดก็จำต้องถอดตราลาออกไปพร้อมกับหวังฉงและคนอื่น ๆ
หลังจากกวาดล้างตระกูลจ้าวแห่งเย่สิ้นแล้ว ซุนเจินก็จำต้องออกเร่ร่อนหลบหนี เดิมทีเขาหาได้มีแก่ใจจะกล่าวอันใดกับเสมียนกุ้นเหล่านี้อีกไม่ ทว่าพอเหลือบเห็นหวังฉง โดยเฉพาะคังกุยแล้ว ก็กลับชะงักเท้าหยุดนิ่ง
ไม่ว่ากระไรก็ตาม คังกุยตลอดหลายปีนี้คอยติดตามรับใช้ใกล้ชิด สร้างคุณูปการไว้ไม่น้อย บัดนี้เห็นเขาต้องพลอยรับเคราะห์เพราะตนจนต้องถอดตราลาออก ซุนเจียนก็จำต้องเอ่ยปากกับเขาสักหน่อย