แม่ทัพผู้บัญชาการที่มั่นหยางเหรินและที่มั่นกว่างเฉิงในค่ายของตั๋งโต๊ะ คือเสี่ยวเว่ยใต้ร่มธงของโฮจิ้น นามว่าเหอจี เป็นชาวเหลียงจิ๋วเช่นกัน และเป็นคนเมืองเดียวกับโฮจิ้น เมื่อครั้งก่อนได้ติดตามโฮจิ้นเข้ามาสวามิภักดิ์ต่อตั๋งโต๊ะ เขาเป็นคนกล้าหาญชาญศึก มักเป็นคนแรกที่ปีนกำแพงเมืองข้าศึก ผ่านศึกมาหลายคราสั่งสมความชอบไว้ไม่น้อย จึงเป็นที่โปรดปราน ถูกโฮจิ้นคัดเลือกด้วยตนเอง แล้วส่งมายังที่นี่เพื่อรักษาแนวหน้าด้านตะวันออกเฉียงใต้ของด่านอีเชวี่ยและก่วงเฉิงทั้งปวง
ตั๋งโต๊ะมาถึงลกเอี๋ยง เมื่อกุมอำนาจราชสำนักได้แล้วจึงปูนบำเหน็จแก่บรรดาขุนพลในสังกัด ต่างได้รับเลื่อนยศเพิ่มบรรดาศักดิ์ ทรงแต่งตั้งให้เป็นจงหลางเจียงและเสี่ยวเว่ย เหอจีนั้นเดิมเคยทำศึกมีผลงานดี จึงอยู่ในข่ายได้รับบำเหน็จด้วย ตั๋งโต๊ะเสนอชื่อเขาเป็นเสี่ยวเว่ย แต่ก่อนมีนามว่า “เจิ้นอู่” ครั้งนี้เมื่อบรรดาขุนศึกแห่งซานตงยกทัพขึ้น เพื่อสร้างเกียรติภูมิแก่กองกำลังตนและประกาศนามอันชอบธรรม ตั๋งโต๊ะจึงเปลี่ยนนามเสี่ยวเว่ยให้เขาเสียใหม่ บัดนี้มีนามว่า “เถาหนี่”
ซุนเจินรำลึกได้ว่า ในหน้าประวัติศาสตร์เดิม ซุนเซ็กเคยดำรงตำแหน่ง ‘ขุนพลปราบกบฏ’ แผ่นดินระส่ำระสายด้วยศึกสงคราม เหล่าขุนศึกต่างช่วงชิงกัน หมายจะอ้าง ‘มหาชอบ’ เป็นธงนำ แต่ว่าโดยเนื้อแท้แล้วใครคือผู้ ‘ยืนหยัดในความถูกต้อง’ ผู้ใดคือ ‘ผู้เป็นกบฏ’ ก็ยากจะจำแนกได้อย่างชัดเจน
ซุนเจิน ซุนเกี๊ยนและพวกตั้งค่ายอยู่ทางตะวันออกของเมืองจู้ วันนั้นหารือแผนการบุกเสร็จ วันรุ่งขึ้นหยุดพักหนึ่งวัน ครั้นเช้าวันที่สามจึงเคลื่อนพลทั้งหมดออกเดินทาง ยกเว้นให้หลิวปิ่งคุมทหารสามพันเฝ้าอำเภอเหลียง เทียเภาคุมทหารสองพันเฝ้าเมืองจู้ ที่เหลืออีกสามหมื่นกว่าทั้งทหารราบและพลม้าล้วนเคลื่อนทัพไปถึงนอกค่ายกองทัพตั๋ง ณ ระหว่างหยางเหรินจวี้กับกว่างเฉิงจวี้
ณ จุดนอกค่ายออกไปสิบห้าลี้ ซุนเจินมีคำสั่งทหาร ให้กองกำลังทั้งปวงหยุดพักชั่วคราว แล้วส่งพลม้าสอดแนมไปสืบดูนอกค่ายตงอีกครั้ง
จากที่นี่ไปยังค่ายตัง ระยะทางไปกลับสามสิบลี้ ม้าสอดแนมควบม้าเร็วเต็มฝีเท้า ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็วกกลับมา รายงานแก่ซุนเจิน