กำลังพลนับหมื่นมใช่ว่าน้อยนิด การจะเคลื่อนย้ายมารวมกันที่อำเภอสวี่โดยที่อ้วนสุดไม่รู้ตัวนั้น นับว่าเป็นเรื่องยากยิ่งนัก
ซุนเจินเองจนบัดนี้ก็ยังมิได้หาทางแก้ไขอันใดได้
เขาหันไปมองซีจื้อไฉ กุยแก กาเซี่ยง จิวยี่ และคนอื่น ๆ แล้วเอ่ยถามว่า "พวกเจ้ามีความคิดเห็นอันใดหรือไม่"
ซีจื้อไฉกลับมีอุบายอยู่แล้ว จึงกล่าวว่า "นายท่าน ความเห็นข้าน้อยเห็นว่าเรื่องนี้แก้ไขได้ไม่ยาก"
"เจ้าคิดอุบายใดไว้หรือ ข้าอยากฟังรายละเอียด"
ซีจื้อไฉหยิบพัดขนนกที่วางอยู่บนเข่าขึ้นมา โบกไปมาสองสามที ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า "อุบายนี้ก็คือ..."
……
ตั้งแต่วันที่สิบสองเดือนอ้ายเป็นต้นมา ติดต่อกันสามวัน ต้วนเว่ยแห่งอำเภอหัวหยินได้ส่งฎีกาเข้าวังหลวงถึงสามฉบับ
ฎีกาทั้งสามฉบับนี้ล้วนส่งมาโดยคนขี่ม้าเร็วรุดไปตลอดเส้นทาง หาได้มีสิ่งใดปิดบังอำพรางระหว่างทาง ก่อให้เกิดความเคลื่อนไหวไม่น้อย และเนื้อหาในฎีกาทั้งสามก็เป็นอย่างเดียวกัน ล้วนเป็นการกราบทูลต่อราชสำนักว่า "หิมะตกหนักหนาวเหน็บ โจรผู้ร้ายในกวนจงขาดแคลนเสบียง ตั้งแต่ปลายปีก่อนจนถึงบัดนี้ ได้บุกเข้ามาปล้นชิงตามชายแดนอำเภอหลายครั้ง บัดนี้สืบทราบว่า หานซุ่ยและม้าเท้งกำลังจะยกพรรคพวกมาปล้นอีก พวกมันมีกำลังมาก ขณะที่ข้าพเจ้ามีทหารน้อย" จึงขอให้ราชสำนักส่งกำลังสนับสนุน เพื่อใช้ในการป้องกัน
ฎีการายงานทางทหารทั้งสามฉบับ เร่งด่วนดุจเพลิงลาม
ในวันที่ได้รับฎีกาฉบับที่สอง ซุนเจินก็เข้าวังเข้าเฝ้าเล่าเหียบ
ครั้นเมื่อฎีกาฉบับที่สามมาถึง ราชสำนักก็เรียกประชุมใหญ่ ผู้เข้าร่วมถกเถียงมีจำนวนหลายสิบคน ตั้งแต่ขุนพลรถรบและทหารม้า ลู่ซ่างชูซื่อซุนเจิน ไท่เว่ยเอี๊ยงเปียว ตลอดจนบรรดาขุนพลนายกองที่พำนักในอำเภอสวี่ ขุนพลรอง ไปจนถึงเจ้ากรมพระคลัง กรมซ่างชู และขุนนางผู้รับผิดชอบ ตลอดจนข้ารองคนสำคัญอื่น ๆ ในที่สุดก็ได้ข้อยุติในการรับมือ คือกราบทูลเล่าเหียบให้เร่งระดมพลเข้าเสริมกำลังเมืองหงหนง