ตอนที่ 674 — มังกรทะยานสู่ห้วงน้ำลึก วายุเมฆบรรจบ ประจวบได้ขุนพลพยัคฆ์อีกสอง เผ่าแพนและสกุลหลิง
เมื่อได้ยินว่า มีเด็กหนุ่มหลายร้อยคนมาขอพบอยู่นอกค่าย ซุนเจินจึงถามว่า “เด็กหนุ่มพวกนี้มาจากที่ใด?”
“มีผู้แจ้งว่ามาจากเมืองกังเหลง หัวหน้าที่นำทางมานั้นอ้างว่าถือหนังสือของเหยาเซิงมาด้วย อีกพวกหนึ่งแจ้งว่ามาจากเมืองตังกุ๋น”
“โอ? มิได้มาจากที่เดียวกันรึ?”
“ผู้ที่มาจากกังเหลงมีจำนวนมากกว่า ราวห้าร้อยคน ที่มาจากตังกุ๋นน้อยกว่า ราวยี่สิบสามสิบคน”
เดิมที ผู้คนทั้งสองกลุ่มนี้มาจากทิศเหนือและทิศตะวันออก แต่กลับมาถึงนอกค่ายของซุนเจินในเวลาเดียวกัน
ซุนเจินลอบคิด “พวกที่มาจากกังเหลงอ้างว่าถือหนังสือของท่านอาเฉียนมาด้วย นั่นก็คงเป็นผู้ที่ท่านอาเฉียนส่งมา เช่นนั้นพวกที่มาจากตังกุ๋นจะเป็นผู้ใดกัน?” จึงสั่งความว่า “ให้พวกหัวหน้านำทางเข้ามาพบ”
เขารออยู่ในกระโจมเพียงครู่หนึ่ง มีคนสามสี่คนเดินเข้ามาจากด้านนอก คุกเข่าหมอบคำนับกับพื้น ต่างคนต่างแจ้งชื่อตนเองไม่พร้อมกัน กล่าวว่า “คารวะท่านแม่ทัพ”
คนพวกนี้เอ่ยปากพูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน ชื่อที่พวกเขาแจ้งปะปนรวมกัน ซุนเจินฟังไม่ถนัดนัก จึงเรียกให้พวกเขาลุกขึ้น พินิจพิจารณาอย่างละเอียด แล้วถามว่า “พวกเจ้าผู้ใดมาจากกังเหลง?”
หนึ่งในสี่คนนั้นก้าวออกมาโค้งคำนับตอบว่า “ข้าน้อยมาจากกังเหลง” พูดพลางล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อ คุกเข่าเคลื่อนตัวมาถึงหน้าโต๊ะ ยื่นถวายแด่ซุนเจิน พลางกล่าวว่า “นี่คือหนังสือที่พี่ข้า เหยาเซิง มอบให้ข้าน้อยนำมาถวายท่านใต้เท้า”
ซุนเจินรับจดหมายไว้ มือหนึ่งคลี่ผนึกออก พลางพลิกดูพลางสำรวจผู้นั้นอีกครั้ง เห็นเขามีอายุยี่สิบสามยี่สิบสี่ ท่วงท่าสง่าผ่าเผย จึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอาเฉียนเป็นพี่ชายของเจ้ารึ?”
“เป็นพี่ชายร่วมสกุลของข้าน้อย”