ตอนที่ 660 — โทสะเกิดจากความอัปยศ ยากเกินอดกลั้น ตั้งรับค่ายนี้หาใช่เพราะความกล้าหาญ
ทหารม้าตั๋งที่ถูกเฉือนจมูกและหูนั้นหนีกลับมายังค่ายตั๋ง ที่ประตูค่ายขอเสื้อผ้าสวมใส่ แล้วดูน่าสมเพชเวทนาเดินโซซัดโซเซไปยังกระโจมแม่ทัพ
ทหารในค่ายตั๋งตลอดทางพบเห็น มีที่เข้าไปไต่ถาม ทราบว่าสภาพน่าอนาถของเขาเป็นเพราะซุนเจิน เมื่อนั้นจากเหล่าทหารยามหน้าประตูค่ายยังแพร่งพรายว่าเขาถูกซุนเจินปลดชุดเกราะอีก ลองคิดดูว่าทหารตั๋งที่ออกรบเหนือใต้กับตั๋งโต๊ะมา แม้จะเคยพ่ายแพ้บ้าง แต่ชนะศึกมากกว่า ต่อให้เสียทีเป็นครั้งคราว ก็ไม่เคยถูกหยาม ถึงขั้นอัปยศเช่นนี้ ในกองทัพอมตะย่อมมีชายชาติเลือดนักสู้มาก ต่างพากันโกรธแค้น อดสูยิ่งนัก เสียงฮือฮาเต็มค่าย
นายกองและนายหมวดบ้าง รวมทั้งหัวหน้ากองร้อยต่างได้รับข่าว ต่างเร่งรุดมาที่กระโจมแม่ทัพ เข้าพบเหอจี
ครั้นเข้าไปในกระโจม ก็พบเห็นทหารม้าตั๋งคนนั้นหมอบราบกับพื้น กำลังกล่าวบอกเหอจีถึงเรื่องราวที่ตนถูกหยามศักดิ์ศรี
จนถึงเวลานี้ แผลของทหารม้าคนนั้นยังไม่ได้พันแผล มีแต่เลือดเต็มตัว เห็นแล้วก็เอ่ยว่าน่าอนาถ ได้ยินแล้วก็สลดหดหู่ เมื่อสดับถึงตอนที่เขาถูกเชือดจมูก เฉือนหู และถูกถอดเสื้อเกราะ และได้ยินว่าตอนนั้นแม่ทัพนายกองซ้ายขวาของซุนเจินพากันหัวร่อร่าอย่างยิ่ง เหล่านายทหารที่เข้ามายังกระโจมต่างระงับไม่อยู่ ต่างพากันโวยวายต่อว่าอย่างรุนแรง พวกที่อารมณ์พลุ่งพล่านก็ชักกระบี่ออกมา แล้วขอออกศึกกับเหอจี
ทหารม้าตั๋งผู้นี้พูดว่า "โหวซุนให้ข้านำความมาบอกนายกอง"
เหอจีก็โกรธมากเหมือนกัน หน้าแดงก่ำ สะกดโทสะ ถามว่า "โหวซุนให้เจ้านำความอันใดมาบอกข้า?"
"โหวซุนกล่าวว่า โหวซุนกล่าวว่า..."
"จงพูดมาตรงๆ!"
"โหวซุนกล่าวว่า นายกองในสายตาของเขาเป็นเพียงลูกหนูตัวหนึ่ง เมื่อก่อนครั้งที่เขากับท่านอัครมหาเสนาบดีตั๋งร่วมกันปราบโจรโพกผ้าเหลือง นายกองนั้น นายกอง..."
"ข้าเป็นอะไร?"
"โหวซุนกล่าวว่าตอนนั้นนายกองเป็นอะไรกัน? มาบัดนี้กลับกล้าขัดขวางเส้นทางของเขา หากนายกองรู้จักกาลเทศะ ก็จงยอมจำนนเสียแต่เนิ่นๆ เขาอาจไว้ชีวิตนายกอง หากไม่ยอมจำนน..."
"ไม่ยอมจำนนแล้วจะเป็นอย่างไร?"