คืนนั้น จงฮิวกลับไปยังเรือนพักข้าราชการในลกเอี๋ยงเอง พวกซุนเจินจึงพักอยู่ในจวนไท่ฟู่
เปาสิ้นกับซุนเจิน แม้เพิ่งพบกันครั้งแรก แต่มิได้ติดขัด ทั้งคู่ต่างเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในหัวเมือง และมีท่าทีต่อตั๋งโต๊ะอย่างเดียวกัน จึงเกิดความนับถือซึ่งกันและกัน ด้วยเหตุนี้ เปาสิ้นแม้เพิ่งเดินทางไกลหลายร้อยลี้ อ่อนล้ามาก แต่มิได้พักผ่อนทันที กลับมายังที่พักของซุนเจินก่อน
“ท่านซุนโหว สังเกตดูซือลี่ขณะนี้ คล้ายไม่มีเจตนาจะขับไล่ตั๋งโต๊ะ”
ซุนเจินถอนหายใจตอบว่า “ทหารเหลียงจิ๋วแข็งแกร่ง ตั๋งโหวผ่านศึกนับร้อยครั้งรอดมาได้ นับว่าเป็นแม่ทัพชื่อดังของราชสำนัก ซือลี่ลังเลเกรงกลัว ก็อดไม่ได้”
ตั๋งโต๊ะเกิดในครอบครัวทหาร บิดาของเขาเริ่มจากความยากจน ภายหลังได้เป็นหลุนซื่ออุยแห่งเองฉวน ‘หลุนซื่ออุย’ คือผู้บัญชาการอำเภอหลุนซื่อ เป็นตำแหน่งทหาร เมื่อดูประวัติของตั๋งโต๊ะ เขาก็เริ่มสร้างฐานะจากความชอบในศึกล้วนๆ ก่อนเข้ารับราชการก็ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘วีรชนผู้แกร่งกล้า’ โด่งดังในซีโจว ต่อมารับราชการหลายตำแหน่ง เช่น เหลียงจิ๋วปิงหม่าอวิ้น อวี่หลินหลาง จวินซือหม่า ผู้ตรวจการทหารภาคเหนือแห่งสู่จวิ้น ผู้บัญชาการอู้จี่แห่งซีอวี้ สะสมความดีความชอบ จึงได้เป็นขุนนางขั้นสองพันตั้น เคยดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองฮ่อตั๋ง ในรัชศกจงผิงปีที่หนึ่ง ยังได้รับแต่งตั้งเป็นตงจงหลางเจี้ยง รับคำสั่งแทนโลติดไปโจมตีโพกผ้าเหลืองแห่งกิจิ๋ว —— ณ เวลานี้ ตั๋งโต๊ะก็ดูประหนึ่งว่าเป็นแม่ทัพใหญ่ของราชสำนักที่สามารถรับศึกเพียงลำพัง ทัดเทียมกับฮองฮูสงและคนอื่นๆ ได้แล้ว
เมื่อเทียบกับตั๋งโต๊ะที่ผ่านศึกมายาวนาน อ้วนเสี้ยวไม่เคยออกรบเลย ไหนเลยกำลังพลในมือจะเทียบความเก่งกล้าของกำลังพลใต้บังคับบัญชาของตั๋งโต๊ะ ดังนั้นอ้วนเสี้ยวจะเกรงกลัวตั๋งโต๊ะอยู่บ้างก็เข้าใจได้
“ท่านซุนโหว ข้าคิดจะออกจากเมืองหลวงกลับบ้านเกิดพรุ่งนี้ ไม่ทราบว่าท่านซุนโหวคิดเห็นเช่นไร”
“พรุ่งนี้ท่านก็จะกลับบ้านเกิดแล้วหรือ”
“หากไม่ขจัดตั๋งโต๊ะ เมืองหลวงย่อมวุ่นวาย เมื่อซือลี่ไม่มีเจตนาขับไล่ตั๋งโต๊ะ วิญญูชนย่อมไม่ยืนใต้กำแพงที่ใกล้พัง แทนที่จะรอดูเมืองหลวงเปลี่ยนแปลง สู้ออกไปเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า”