กล่าวไปถึง เล่าปี่ กวนอู กับเหล่าทหารม้า นำศีรษะของขุนนางผู้นั้น มุ่งหน้าไปตามถนนหลวงสู่แฮผี
พวกเขาเพิ่งติดตามซุนเจินเข้าเขตกังเหลงได้ไม่นาน ครั้นเดินทางกลับ ด้วยจำนวนคนน้อยและล้วนขี่ม้า จึงเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว เพียงไม่นานก็ห่างไกลจากขบวนรถม้าของซุนเจิน หันหลังกลับไปมอง ก็ไม่เหลือให้เห็นอีกแล้ว
เงยหน้าขึ้นมองรอบทิศ ทุ่งนากว้างไกล ภูผาห่าง ลำน้ำใกล้
สนธยาค่อยโรยตัว ม่านราตรีมาเยือน
เล่าปี่รีบเร่งภารกิจที่ซุนเจินมอบหมาย เห็นคืนนี้เดือนเด่นดาวเบาบาง สายลมเย็นสบาย เป็นเวลาอันเหมาะยิ่งแก่การเดินทางกลางคืน จึงมิได้หยุดพัก ยกแส้ขึ้นชี้เบื้องหน้า เอ่ยว่า “ค่อยพักเมื่อถึงเขตแฮผีก็ยังไม่สาย”
ทุกคนล้วนชินกับการกรำศึกและเดินทาง ไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ขี่ม้าตะบึงไปตลอดทาง ราวยามสองจึงเข้าสู่เขตแดนแฮผี
เบื้องหน้ามีศาลาริมทางกลางทุ่ง พวกเขามาถึงใกล้ กวนอูเข้าไปเคาะประตูเรียก ร้องอยู่นาน แต่ไร้ผู้ใดขานตอบ
ภายในลานศาลาแม้ไร้แสงไฟ มืดสนิท แต่กลับได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในนั้นชัดเจน แสดงว่ามีคนอยู่ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดมาเปิดประตู กวนอูฮึดฮัดขึ้นมา หันหลังลงจากขั้นบันได พลิกตัวขึ้นม้า ควบม้าอ้อมลานอยู่สองรอบ แล้วกลับมาที่หน้าประตู ตะโกนเข้าไปในลานว่า “ทหารเฝ้าศาลาฟังไว้ เหตุใดไม่ยอมเปิดประตูให้พวกเรา”
อยู่นาน จึงมีเสียงในลานตอบว่า “ทางเมืองใหญ่มีคำสั่งห้ามผู้ใดสัญจรยามวิกาล ผู้ฝ่าฝืนหนักสุดถึงตาย เบาที่สุดสักหน้า พวกเจ้าด้านนอกยังไม่รีบถอยไปอีก”
ได้ยินเช่นนั้น กวนอูก็เดือดดาลขึ้นมาทันที หมายจะระเบิดโทสะอีกครั้ง เล่าปี่จึงร้องห้ามไว้
“หยุนฉาง กลับมาเถิด”
“ท่านเล่า”
“ภายหลังเหตุโจรโพกผ้าเหลือง ที่นี่คงมีโจรผู้ร้ายชุกชุม ศาลาจึงไม่กล้าเปิดประตูในยามค่ำคืน”