เหอจีเร่งรุดกลับมายังประตูค่าย ขึ้นไปบนที่สูงอีกครั้งเพื่อสอดส่องมอง เห็นภายใต้ราตรีกาลเบื้องหน้าแต่ไกล เดิมทีในสามค่ายของซุนเจินที่มีแสงไฟไม่มากนัก ทางด้านขวาเกิดแสงเพลิงพลุ่งพล่านขึ้นมาฉับพลัน จากนั้นไม่นาน ค่ายกลางและค่ายซ้ายก็ราวกับถูกแพร่เชื้อ แสงไฟก็สว่างวาบขึ้นมาเป็นจุดๆ เช่นกัน
เสียงอึกทึกนั้นดังมาจากสามค่ายของซุนเจิน ตอนแรกเสียงยังไม่ดังเท่าใด ได้ยินเพียงรางๆ เท่านั้น แต่เมื่อแสงไฟภายในค่ายทั้งสามเพิ่มมากขึ้น เสียงอึกทึกก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่นาน เมื่อถึงหูนั้นเกือบจะฟังได้ชัดเจนแล้ว
ในเสียงอึกทึกนั้นมีทั้งเสียงคนและเสียงม้าร้อง
นายกองผู้นั้นตามติดอยู่ข้างกายของเหอจี เห็นดังนั้นก็ยินดียิ่งนัก กล่าวว่า “ค่ายของซุนเจินแตกตื่นกลางดึกแล้ว!”
เหอจีทั้งตกใจทั้งดีใจ กำด้ามกระบี่ที่เอวไว้แน่น เบิกตากว้าง เพ่งมองไปไกลอย่างละเอียด
นายกองกล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการ ค่ายของซุนเจินแตกตื่นกลางดึกแล้ว ฝ่ายเราควรจัดแจงทหารม้าเข้าจู่โจมทันที”
“……นี่เป็นการแตกตื่นจริง หรือว่าแตกตื่นหลอก?”
นายกองแทบอยากจะกำหมัดทุบมือ กล่าวว่า “ใต้เท้าซุนตั้งค่ายอย่างหยาบๆ อาจน่าสงสัยได้ แต่บัดนี้แตกตื่นกลางดึกเช่นนี้ ยังจะสงสัยอะไรอีก? ใต้เท้าซุนคุมทัพมาทางตะวันออก เข้ามาในเขตแดนเรา เป็นทัพอาคันตุกะ เบื้องหน้าก็มีค่ายเรา เบื้องหลังก็มีอำเภอเหลียงและเมืองจู้ เขาจะกล้าใช้ ‘การแตกตื่นกลางดึก’ มาลวงเป็นอุบายให้ข้าตกหลุมได้อย่างไร? เขาไม่กลัวการแตกตื่นหลอกจะกลายเป็นการแตกตื่นจริงดอกหรือ?......ท่านผู้บัญชาการ ถึงเวลาที่ฝ่ายเราจะยกพลออกโจมตีปฏิบัติการสายฟ้าแลบแล้ว”
การแตกตื่นกลางดึกภายในค่าย เป็นสิ่งที่นักการศึกหวาดกลัวที่สุดมาตลอด กลางค่ำกลางคืน ดึกสงัดไร้ซึ่งสุ้มเสียง ยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นห้านิ้ว จู่ๆ ในค่ายก็เกิดโกลาหลขึ้นเอง หากไร้ข้าศึกอยู่เบื้องหน้าก็จะว่าไปอย่าง แต่ที่ร้ายแรงที่สุดคือหากยังมีค่ายข้าศึกตั้งอยู่เบื้องหน้า นั่นแทบจะเป็นสถานการณ์ที่มิอาจหลีกหนีความพินาศได้เลย
“ใต้เท้าซุนชำนาญการปกครองบัญชากำลังพล เหตุใดจึงจะแตกตื่นกลางดึกโดยไร้สาเหตุได้?”