เจียงจือเซี่ยรู้สึกราวกับฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม!
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!
ของปลอมไม่ได้มีแค่นางคนเดียว เจียงถิงก็เป็นองค์ชายปลอม!
อ๊าาาา มิน่าเล่าเจียงถิงถึงได้รู้ว่านางมีปฏิกิริยากับพลังจิตของเขา แต่กลับไม่ยอมพูด!
งั้นก็...ที่เขายอมรับอย่างเปิดเผยว่าหล่อเลี้ยงร่างจิตของตัวเอง ก็คือกำลังบอกนางว่า—เขาไม่ใช่สายเลือดราชวงศ์!
ตัวตนปลอมของนางยังไม่ถูกเปิดโปง!
ซูเฉินเองก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะหันไปมองเจียงจือเซี่ยเพื่อขอคำยืนยัน
องค์หญิงทรงรู้เรื่องนี้หรือไม่?
ทว่าเจียงจือเซี่ยรีบเก็บสีหน้าตกใจนั้นลงในทันที ทำหน้านิ่งพร้อมกับพยักหน้าให้เขารัว ๆ
"อ้อ ใช่ ๆ ท่านพี่เป็นบุตรบุญธรรม เจ้าวางใจเถิด ท่านพี่หาใช่...พวกวิปริตไม่"
เมื่อครู่สีหน้าหลุดไป องค์ชายปลอมมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปแล้ว
เก็บอาการ เก็บอาการ ตัวตนปลอมที่เกือบหลุดกลับคืนมา จะให้หลุดอีกไม่ได้!
ซูเฉินฟังจบ ทางตาหย่อนลงเล็กน้อย "องค์หญิง...ทรงทราบมาตลอดหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
เจียงจือเซี่ยเหลือบมองแววตาสอบสวนของเจียงถิงก่อนจะพยักหน้าหนักแน่น "ใช่ ข้ารู้"
ซูเฉินกำปลายนิ้วแน่น น้ำเสียงอ่อนแรงด้วยความขมขื่น "แล้วองค์หญิง โปรดเขาหรือไม่?"
"เป็นเพราะองค์หญิงทรงอนุญาต เขาถึงกล้าจูบพระองค์ตอนที่พระองค์สลบอยู่อย่างนั้นหรือ?"
เมื่อนึกถึงวันนั้นที่เจียงถิงจูบองค์หญิงที่สลบอยู่ต่อหน้าเขา เขาแทบอยากจะฉีกกระชากผู้ชายที่เสแสร้งคนนั้นเป็นชิ้น ๆ!
เจียงจือเซี่ย "...?"
ยังมีเรื่องนี้อีกหรือ?
นางกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปยังใบหน้าหล่อเหลาราวเทพสวรรค์ของเจียงถิง
อ้อ...เช่นนั้นนอกจากที่เขาจูบนางโดยพลการแล้ว ผู้ชายคนนี้ยังได้เอาเปรียบนางอีกครั้งสินะ
ที่แท้ครั้งก่อน เจ้าดอกไม้ขาวก็ถูกเขาหล่อเลี้ยงจนอิ่มหนำด้วยวิธีนี้เอง
นางจ้องเขาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
ชายผู้เย็นชากลับรับสายตานางอย่างไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย แววตายังมีประกายขบขันวาบผ่าน
ซูเฉินมองเห็นการสื่อสารทางสายตาของพวกเขา น้ำเสียงท้อแท้ "ที่แท้องค์หญิงทรงชอบ...ข้าน้อยเสือกเอง"
สิ้นเสียง เขาก็ฟุบหน้าลงกับเตียง สลบไป