ในห้องขัง ลู่เจวี๋ยถูกล่ามไว้กับผนังด้วยกุญแจมือวัสดุพิเศษ ภายใต้เส้นผมสีเงินยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย แม้แต่รอยสักยังดูน่าสะพรึงกลัว
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว จ้องมองเจียงถิงที่เดินเข้ามาช้า ๆ อย่างดุดัน
"...องค์หญิงอยู่ที่ไหน?"
เจียงถิงมองเขาอย่างเย็นชา "เรียนกฎระเบียบมาสองปี นางตามใจเจ้าไม่กี่วัน เจ้าก็ลืมหมดแล้วหรือ?"
พลังจิตระดับ SS ถูกปลดปล่อยออกมา
ลู่เจวี๋ยครางฮึดฮัดในลำคอ แรงกดดันจากพลังจิตระดับสูงทำให้เขาสงบลง
"...ท่านแม่ทัพ" เสียงของเขาแหบพร่า เอ่ยอย่างยากลำบาก "ข้าแค่อยากรู้ว่าองค์หญิงปลอดภัยหรือไม่"
เจียงถิงก้าวเข้ามาใกล้สองก้าว ก้มมองเขา "เจ้าอยากรู้ว่าเหล่านางปลอดภัย หรืออยากรู้ว่าตัวเองถูกทอดทิ้งแล้ว?"
ลมหายใจของลู่เจวี๋ยสั่นสะท้าน อ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
เจียงถิงเห็นว่าเขานิ่งแล้ว จึงไม่กดดันอีก เก็บพลังจิตกลับ
"สถานการณ์ขององค์หญิงแห่งราชวงศ์ยังไม่ใช่เรื่องที่ทาสนักโทษจะสอดรู้สอดเห็น อยู่เงียบ ๆ เสีย"
ประตูปิดดัง "ปัง"
ร่างที่เคยเกร็งเครียดของลู่เจวี๋ยก็หมดเรี่ยวแรง พิงผนังอย่างท้อแท้
เขาถูกขังอยู่ที่นี่มาเจ็ดวันแล้ว ไม่มีใครเอาสถานการณ์ขององค์หญิงมาบอกทาสนักโทษหรอก
เจียงจือเซี่ยได้รับบาดเจ็บจนไม่มีเวลาสนใจเขา หรือว่า... ไม่ต้องการเขาแล้ว
ทำไมถึงไม่ต้องการเขาล่ะ?
เพราะปิดบังเรื่องดวงตา? หรือเพราะเขาแสดงด้านที่โหดร้ายออกมา ทำให้นางตกใจ?
เด็กหนุ่มรู้สึกหนาวไปทั้งร่าง ขดตัวเป็นก้อนกลม