เกาเหยียนครุ่นคิด เหตุผลหลักที่เขาทำร้านค้าส่วนลดออนไลน์นี้ก็เพื่อเอาเงินคืนจากระบบ
ร้านค้าจะรวยจะจนไม่สำคัญ
ยังไงบริษัทก็ทำเงินได้ไม่เท่าเงินคืนจากระบบอยู่ดี
ตอนนี้ฟางเจินเจินอยากเอาบริษัทเขาไปลองไม้ลองมือ ก็ปล่อยให้เธอไปจัดการเล่น ๆ เลยแล้วกัน ตัวเขานอนเก็บเงินอยู่บ้านไม่ดีกว่าหรือไง?
เขาจึงถามขึ้นว่า “คุณฟาง มีข้อกำหนดเรื่องเงินเดือนอย่างไรไหม?”
ฟางเจินเจินส่ายมือ “เรื่องเงินเดือนไว้ก่อน เดี๋ยวฉันมีอีกคำถาม ถ้าฉันได้งาน คุณจะยอมปล่อยอำนาจให้ฉันจริงไหม?”
ข้อกำหนดแบบนี้ ประเมินว่านายจ้างเก้าสิบเปอร์เซ็นต์คงทำใจยอมไม่ได้
เกาเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ปิดบังคุณฟาง ตอนนี้ผมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่ ถ้าคุณฟางได้งาน การจัดการทั่วไปในบริษัทผมจะไม่ก้าวก่าย แต่ว่า ทิศทางใหญ่ของบริษัทคุณต้องฟังผม!”
สำหรับคำตอบของเกาเหยียน ฟางเจินเจินค่อนข้างพอใจ พูดต่อว่า “ฉันได้ยินว่าคุณเช่าตึกสำนักงานทั้งชั้นในเขตไฮเทค แล้วธุรกิจหลักของบริษัทคืออะไร ตั้งใจจะลงทุนเท่าไหร่?”
เกาเหยียนพูดว่า “ผมจะทำร้านค้าส่วนลดออนไลน์ คุณฟางเคยไปเรียนที่อเมริกา คงรู้จักแบล็กฟรายเดย์ ร้านค้าส่วนลดออนไลน์ที่ผมจะทำก็ลอกแบบโมเดลนี้มา”
ฟางเจินเจินตาเป็นประกาย “โมเดลแบบนี้ไม่เลวนะ มีหวังจะเจาะตลาดออกมาได้ แต่ว่า ถ้าคุณจะทำส่วนลดทั่ว ๆ ไป เกรงว่าพอเริ่มเป็นรูปเป็นร่างจะโดนสองแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซใหญ่บีบ เงินลงทุนช่วงแรกต้องไม่น้อยแน่ ถ้าคุณจะทำเล่น ๆ เล็ก ๆ ฉันแนะนำให้เปลี่ยนโปรเจกต์ดีกว่า!”
“ผมรู้อยู่แล้ว!”
เกาเหยียนพยักหน้า “ส่วนลดจะแรงมาก ส่วนจะแรงถึงระดับไหนไว้เป็นความลับก่อน ส่วนเรื่องเงินทุนคุณไม่ต้องห่วง ปีนี้ผมจะลงทุนกับโปรเจกต์นี้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันล้าน!”