เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้ถูกหม้อไฟกลืนกินไปแล้วเรียบร้อย ต่างคนต่างก็วุ่นวายกับการตักวัตถุดิบลงไปในหม้อ พอสุกแล้วก็รีบตักขึ้นมาคุยไปด้วยกินไปด้วย
ไม่มีเวลาแม้แต่จะคุยเล่นหรือดื่มเหล้า
เห็นแบบนี้ เกาเหยียนและเฉิงเฮ่าต่างก็ยิ้มให้กัน นี่มันเรื่องหมู ๆ หม้อไฟอร่อยขนาดนี้ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้า
เพื่อนร่วมชั้นเริ่มกินตั้งแต่สิบโมง
กินกันไปจนถึงเที่ยงคืนครึ่งถึงจะเลิก
และก็พอใจกับรสชาติของหม้อไฟมาก
เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องทำธุรกิจต่อ พวกเขาจึงกล่าวขอบคุณเฉิงเฮ่าและเกาเหยียนแล้วก็แยกย้ายกันกลับ
ก่อนกลับ เกาเหยียนและเฉิงเฮ่าแจกคูปองส่วนลดมูลค่า 100 หยวนให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคน ครั้งหน้ามากินอีก ลดได้ 100 หยวน!
ในขณะเดียวกัน เมื่อกลิ่นหอมของหม้อไฟโชยออกมา ตั้งแต่สิบเอ็ดโมง ก็เริ่มมีลูกค้าเดินเข้ามาเอง
ตอนนี้ ห้องส่วนตัวชั้นบนมีลูกค้าสองโต๊ะ ส่วนชั้นล่างในห้องโถงใหญ่ก็มีลูกค้าเจ็ดโต๊ะแล้ว!
ระหว่างที่ลูกค้ากำลังทาน กลิ่นหอมของหม้อไฟก็แพร่กระจายออกไปโดยรอบ ใครที่เดินผ่านหน้าร้านก็อดที่จะสูดดมกลิ่นหอมไม่ได้
ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเกาเหยียนก็ดังขึ้น
เป็นจัวเจียงเยว่โทรมา
เกาเหยียนรับสายแล้วรีบเดินออกจากร้านหม้อไฟพี่น้อง พอดีกับเห็นจัวเจียงเยว่และซ่งอวี่เฟยกำลังลงจากแท็กซี่พอดี
"มาแล้วเหรอ?"
เกาเหยียนเดินเข้าไปแล้วจับมือจัวเจียงเยว่
เห็นแบบนี้ ซ่งอวี่เฟยอดที่จะแซวไม่ได้: "ไม่คิดว่าเธอสองคนจะคบหากันได้เร็วขนาดนี้นี่นา!"
เมื่อวานบนเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยมีรูปทั้งสองกอดกัน ซ่งอวี่เฟยยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่