เนื่องจากเสียงดังของเครื่องตัดหินทำให้ไม่สะดวกที่จะคุยกัน หลังจากทักทายกันแล้ว ทุกคนก็เงียบลง และจดจ่ออยู่กับหินดิบที่กำลังถูกตัด
ไม่นานนัก
ด้านที่สามของหินดิบก็ถูกตัดออก
เช่นเดียวกัน หลังจากล้างด้วยปืนฉีดน้ำแล้ว หนึ่งในสามของหน้าตัดเป็นสีเขียวหยก
แม้จะไม่ได้ราคาพุ่งทะยานแบบมหาศาล แต่ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าหยกด้านในมีขนาดไม่เล็ก
"คุณชายเกา ยังจะตัดต่อไหมครับ?"
ช่างแกะหินถามขึ้น
"แกะออกมาทั้งหมดเลย!" เกาเหยียนกล่าว
"เดี๋ยวก่อน!"
ตอนนี้เอง ถังเย่ตะโกนขึ้นว่า "เกาเหยียน ยี่สิบล้านขายให้ฉันได้ไหม?"
"แบบนั้นเกรงใจเกินไปหน่อย!" เกาเหยียนโบกมือ "ผมกับเฉิงเฮ่าเป็นพี่น้องที่ดีกัน ไม่เห็นเปิดมาสี่ด้านแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าจะมีโพรงหรือรอยแตกข้างในหรือเปล่า เพราะงั้น รอแกะออกมาหมดก่อนค่อยว่ากันดีกว่า!"
สำหรับเหตุผลของเกาเหยียน ถังเย่ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไรจริง ๆ
และยิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเจ้าเกาเหยียนนี่เป็นคนจิตใจเล็กน้อยจริง ๆ
ตัวเองขอโทษไปแล้วตั้งสองครั้ง ยังคงแค้นฝังใจอยู่อีก
"งั้นก็ได้!"
จากนั้นใช้เวลาอีกยี่สิบนาที ช่างแกะหินก็แกะหยกทั้งก้อนออกมาได้
เป็นหยกน้ำแข็งชั้นก้อนใหญ่โต
ถึงจะมีตำหนิบ้าง แต่ก็ไม่กลบความสวยงามโดยรวม
"คุณชายเกา ร้านจิวเวลรี่ต้าฟูของผมให้ยี่สิบสองล้าน!" ผู้จัดการซ่งรีบตะโกนขึ้น เขาได้รายงานไปล่วงหน้าแล้ว ทางด้านบนก็ให้อำนาจเขาค่อนข้างมาก
"ยี่สิบห้าล้าน!" ถังเย่ตามติดทันที
"ให้ตายเถอะ!"
พอได้ยินราคาของถังเย่ ผู้จัดการซ่งก็ด่าในใจ นี่มันผู้หญิงบ้าไร้เหตุผลชัด ๆ
เพราะหยกก้อนนี้มูลค่าสูงสุดอยู่ที่ยี่สิบห้าล้านแล้ว
อย่างไรก็ตาม ถ้ามีช่างแกะสลักฝีมือดีมาทำ ก็ยังพอมีกำไรสองถึงสามล้าน