ช่วงเวลาต่อมา
เกาเหยียนเริ่มสอนสี่สาวถึงวิธีการชงชานมหกรสชาติที่แตกต่างกัน
ถึงแม้ชานมทั้งหกชนิดจะมีรสชาติแตกต่างกัน แต่ก็มีจุดเหมือนกันอย่างหนึ่ง นั่นคือความอร่อย
“รุ่นพี่ ชานมหกรสชาตินี้พี่คิดค้นขึ้นมาเองทั้งหมดเลยเหรอ?”
เสินหลิงหลิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ก็คงประมาณนั้นแหละ!”
“ถือว่าใช่ก็แล้วกัน!”
เกาเหยียนพยักหน้า หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบหนึ่งชั่วโมง เขาก็พอจะเข้าใจนิสัยของเสินหลิงหลิงและเฉินโยวเว่ยได้บ้างแล้ว
เสินหลิงหลิงมีฐานะครอบครัวดี นิสัยร่าเริงแจ่มใส แต่ไม่ค่อยมีความคิดอะไรซับซ้อน เกือบจะคิดอะไรก็พูดออกมาอย่างนั้น
ส่วนเฉินโยวเว่ยเป็นผู้หญิงประเภทขยันเงียบ ๆ ทำงานตลอดเวลา ไม่ค่อยพูดเองก่อน
“แล้วพี่คิดค้นมันขึ้นมาได้ยังไง พี่เก่งมากเลยนะเนี่ย?”
เสินหลิงหลิงพูดชมด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม เธอรู้ดีว่า แค่ชานมหกรสชาตินี้ ร้านชานมของเกาเหยียนจะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน
“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน จำไว้ให้ขึ้นใจ ห้ามเปิดเผยสูตรชานมของเราโดยเด็ดขาด!” เกาเหยียนย้ำเตือนอย่างจริงจัง
“วางใจได้เลยเจ้าของร้าน พวกรู้จักว่าอะไรควรไม่ควร!”
จางฉินรีบพูด อีกสามสาวก็พยักหน้าตาม และพวกเธอก็ไม่กล้ารั่วไหลอยู่แล้ว เพราะพวกเธอเซ็นสัญญารักษาความลับไว้ ถ้าหากพวกเธอเปิดเผยสูตร เกาเหยียนมีสิทธิ์ฟ้องร้องและเรียกค่าเสียหายได้
และเกาเหยียนก็เผื่อใจไว้ด้วย เขาเตรียมผสมวัตถุดิบส่วนหนึ่งตามสัดส่วนไว้ล่วงหน้าแล้ว และต่อจากนี้การผสมวัตถุดิบก็จะเป็นหน้าที่ของเขาเองทั้งหมด ถ้าสัดส่วนวัตถุดิบไม่ถูกต้อง คนอื่นก็จะปรับชาชงให้ได้รสชาติที่สมบูรณ์แบบได้ยาก
เมื่อเห็นว่าเพิ่งจะสิบโมงกว่า วันนี้มีเรียนวิชาเปิดเพียงหนึ่งคาบ บ่ายสองโมงถึงจะเริ่ม