วางสายไปแล้ว เกาเหยียนอดขำไม่ได้ เพราะในการสนทนาที่ผ่านมา เฉิงเฮ่าบอกเขาว่าได้เชิญเพื่อนร่วมชั้นทุกคนมาที่ร้านหม้อไฟเพื่อกินหม้อไฟด้วย
ไอ้อ้วนนี่แกล้งทำเป็นจนมาสองปี แสดงว่าเขาไม่ใช่คนชอบอวด
แต่ครั้งนี้ เขากลับเชิญเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมด
เพื่อจะได้เด่นหรือ?
ไม่ใช่อย่างแน่นอน
เป็นเพราะหยางเยว่
อยากจะช่วยเกาเหยียนเพื่อนพ้องให้ได้ระบายอารมณ์
ตอนนั้นหยางเยว่ไม่ปฏิเสธเกาเหยียนหรอกหรือ?
เฉิงเฮ่าอยากจะบอกให้หยางเยว่รู้ผ่านวิธีนี้ว่า ตาบอดนะเธอ พลาดโอกาสดีๆ ไปแล้ว
สำหรับความหวังดีของเฉิงเฮ่า เกาเหยียนก็ไม่ได้พูดอะไรที่เสแสร้งไร้สาระ
ทุกคนเป็นหนุ่มสาว ใครจะไม่มีความหยิ่งในใจกันบ้าง
ถึงแม้เขาจะไม่ได้โกรธแค้นหยางเยว่ที่ปฏิเสธเขา
แต่การได้เห็นหยางเยว่รู้สึกเสียดายและสำนึกผิด
เขาก็ค่อนข้างยินดี
อย่างไรเสีย ตอนแรกที่เขาคิดจะหาหยางเยว่ ก็คิดไปว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน น้ำดีไม่ควรไหลออกนอกบ้านนี่นา!
เวลายังเช้าอยู่
เกาเหยียนอาบน้ำในห้องน้ำก่อน
แล้วหยิบหนังสือวิชาขึ้นมาอ่าน
ตอนนี้เขาเหมือนมีความจำและความเข้าใจเพิ่มบัฟ อ่านหนังสือได้สนุกมากจริงๆ
เวลามาถึงสิบเอ็ดโมง
เกาเหยียนวางหนังสือ ปิดไฟนอน
เช้าวันรุ่งขึ้นเก้าโมง
เกาเหยียนนั่งแท็กซี่มาที่ร้านหม้อไฟพี่น้อง
"พี่เหยียนมาแล้ว ฉันพาไปชมอาณาจักรของเรา!"
เฉิงเฮ่ากระตือรือร้นลากเกาเหยียนไปชมร้านหม้อไฟสองชั้นทั้งร้าน แล้วถามว่า "รู้สึกยังไงบ้าง?"