"ยายคะ คุณยายว่ายานี้เป็นยังไงบ้าง เหมือนจะมหัศจรรย์มากเลยนะคะ?"
พอได้ยินคุณยายเอ่ยถึงเหล้ายา ซ่งอวี่เฟยก็เข้าใจได้ทันทีว่าฤทธิ์ของเหล้ายาออกฤทธิ์แล้ว
คุณยายพยักหน้า: "มหัศจรรย์จริงๆ ด้วย แต่ที่ยายอยากรู้มากกว่าคือ เหล้ายานี่หนูไปหามาจากไหนเนี่ย!"
ซ่งอวี่เฟยไม่ปิดบังอีกต่อไป ยิ้มแล้วพูด: "เพื่อนคนหนึ่งเป็นคนให้น่ะค่ะ"
"เพื่อนหนูนี่ก็ใจกว้างไม่เบานะ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ หรือว่าเป็นแฟนหนู?" คุณยายพูดแซวพลางยิ้ม
ซ่งอวี่เฟยส่ายมือ: "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ เขาเป็นแฟนของเพื่อนสนิทหนู เพราะว่าหนูเคยช่วยเขาไว้เรื่องหนึ่ง เขาเลยส่งเหล้ายาให้หนูหนึ่งขวด หนูรู้ว่าคุณยายแก่แล้ว น่าจะต้องการเหล้ายานี้มาก ก็เลยขับรถเอามาให้คุณยายไงคะ!"
คุณยายพยักหน้า: "หนูรู้ไหมว่าเหล้ายานี้มันมีมูลค่าแค่ไหน?"
"น่าจะแพงมากๆ อย่างน้อยหนูก็ไม่เคยได้ยินว่ามีเหล้ายาที่มหัศจรรย์แบบนี้มาก่อนเลย!"
ซ่งอวี่เฟยพูดอย่างจริงจัง
"ไม่ผิด ที่แบบนี้มันหาซื้อด้วยเงินเท่าไหร่ก็ไม่ได้!"
คุณยายเห็นด้วยอย่างยิ่ง: "จริงๆ แล้วตอนยายสาวๆ ร่างกายยายอ่อนแอมาก ต่อมาปู่หนูก็ทุ่มเทสารพัด เสียเงินเป็นจำนวนมากไปขอหมอเทพคนหนึ่งมาให้ยาย ได้ยาลูกกลอนสูตรสืบทอดตระกูลมาสามเม็ด ให้ยายกินเดือนละเม็ด พอกินครบสามเม็ดแล้ว ร่างกายยายก็แข็งแรงขึ้นมา ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ค่อยป่วย ถ้าไม่ได้ยาลูกกลอนสามเม็ดนั้น ยายคงต้องไปก่อนปู่หนูแน่ๆ!"
พูดมาถึงตรงนี้ คุณยายเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ: "ฤทธิ์ของเหล้ายานี้คล้ายกับยาลูกกลอนนั้นมาก แต่เห็นผลเร็วกว่า แค่ดื่มลงไปครึ่งแก้วแบบนี้ ยายก็รู้สึกเหมือนเด็กลงไปห้าหกขวบเลย!"