ใกล้เก้าโมงเช้า
รถเจ็ดคันแล่นเข้าสู่รีสอร์ตต้า-ฮว่า
รีสอร์ตแห่งนี้ราคาไม่แพง เหตุผลหลักคืออยู่ไกลจากตัวเมืองและเงินลงทุนไม่สูง
กลุ่มลูกค้าเป้าหมายคือนักศึกษาและบริษัทที่มาจัดกิจกรรมทีมเวิร์ก
ในฐานะหัวหน้าห้อง สวีหลิงเฟิงรวบรวมทุกคนอีกครั้งและแนะนำรีสอร์ตแห่งนี้สั้น ๆ
คนที่ชอบกิจกรรมกลางแจ้งก็ไปตกปลา พายเรือ เล่นบาสเกตบอล ฯลฯ ส่วนคนที่ชอบกิจกรรมในร่มก็เล่นไพ่ เล่นบิลเลียด ใช้อินเทอร์เน็ต เล่นเกมได้หมด
เที่ยงครึ่งเปิดโต๊ะ อาหารเป็นแบบบุฟเฟ่ต์
"เกาเหยียน ไปพายเรือด้วยกันไหม?"
ไม่รู้ว่าหวังอวี๋ถิงคิดอะไร หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยชวนเกาเหยียนขึ้นมาอีกครั้ง
"เหา-จื่อ ไปไหม?"
เกาเหยียนถามเฉิงเฮ่า
"ไปสิ!" เฉิงเฮ่าพยักหน้า
แล้วทั้งสี่คน เกาเหยียน หวังอวี๋ถิง จางเฟยเฟย เฉิงเฮ่า ก็เดินไปที่จุดพายเรือด้วยกัน
สวมเสื้อชูชีพก่อน แล้วทั้งสี่คนก็ขึ้นเรือลำเล็ก
เกาเหยียนกับเฉิงเฮ่าถือไม้พายจุ่มลงน้ำ เรือเล็กค่อย ๆ ลอยออกไปกลางทะเลสาบ
ส่วนหวังอวี๋ถิงกับจางเฟยเฟยพอขึ้นเรือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปทันที
เมื่อเรือมาถึงกลางทะเลสาบ ทั้งสองก็หยุดพาย ปล่อยให้เรือลอยไปตามใจ
"เหา-จื่อ ช่วงนี้ธุรกิจร้านหม้อไฟเป็นยังไงบ้าง?"
เกาเหยียนถามแบบผ่าน ๆ
เฉิงเฮ่าตอบ: "ร้านเดิมพื้นที่จำกัด ยอดขายถึงเพดานแล้ว จะเพิ่มยอดได้ก็ต้องรอสาขาใหม่เปิด"
สาว ๆ สองคนที่กำลังถ่ายรูปอยู่ พอได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็แสดงความสนใจขึ้นมา
จางเฟยเฟยอดถามไม่ได้: "เฉิงเฮ่า เกาเหยียน ร้านหม้อไฟของพวกนายวันหนึ่งขายได้เท่าไหร่?"
เฉิงเฮ่าหัวเราะแหะ ๆ: "ไม่มาก แค่ประมาณสามแสนหยวนเอง!"
"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"