“ไม่ใช่แน่!”
เกาเหยียนส่ายหน้าทันที “ฉันแค่มีธุระกับเธอเท่านั้น!”
“ธุระอะไร?”
เฉิงเฮ่าซักไซร้ต่อ
หลังจากครุ่นคิดสักพัก เกาเหยียนก็พูดว่า “ฉันมีสูตรซุปหมาล่าที่ดีมากอยู่นะ นายเคยบอกว่าบ้านของหยางเยว่มีร้านหมาล่าที่เป็นแฟรนไชส์ใช่ไหม เพราะฉะนั้น ฉันเลยหาตัวเธอ ลองดูว่าจะขายสูตรให้ที่บ้านเธอได้ไหม!”
“แล้วผลล่ะ?” เฉิงเฮ่าถามด้วยรอยยิ้ม
“แน่นอนว่าล้มเหลว”
เกาเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
ตอนนี้ เฉิงเฮ่ามีสีหน้าครุ่นคิด หลังจากนั้นสักพัก เขาก็ถามว่า “นายแน่ใจนะว่าสูตรนั้นดีมาก?”
ตลอดสองปีที่อยู่ด้วยกัน เขาพอรู้จักเกาเหยียนดี เกาเหยียนไม่ใช่คนพูดจาพล่อยๆ ดังนั้น เขาจึงเชื่อว่าเกาเหยียนมีสูตรดังกล่าวจริงๆ
เกาเหยียนพูดว่า “เอางี้ ตอนเช้าฉันเพิ่งทำซุปหมาล่าไว้เยอะเลย เราไปซื้อของมาลองต้มหม้อหนึ่งไหม!”
“ได้ ถ้าซุปหมาล่าของนายดีจริง ฉันจะแนะนำคนคนหนึ่งให้รู้จัก เขาอาจจะสนใจ!” เฉิงเฮ่าบอก
“ขอบใจนะ!”
ช่วงเช้ามีเรียนแค่วิชาเอกตัวเดียว ดังนั้นเกาเหยียนและเฉิงเฮ่าจึงออกไปนอกมหา’ลัยด้วยกัน และซื้อวัตถุดิบมากมายที่ตลาดสดใกล้ๆ
กลับมาห้องเช่า เกาเหยียนก็เริ่มลงมือทำ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เฉิงเฮ่านอนแผ่บนโซฟาพุงกาง อย่างอิ่มหนำสำราญ
เกาเหยียนไม่ถามเฉิงเฮ่าว่าอร่อยไหม
เพราะดูจากพุงที่ป่องขึ้นก็ได้คำตอบแล้ว
“เพื่อนเอ๊ย ซุปหมาล่าของนายนี่โคตรเจ๋งเลย ของที่ต้มออกมาโคตรอร่อย!”
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าเขาลังเล “ของดีขนาดนี้ นายจะขายจริงเหรอ?”
“ไม่งั้นจะทำไง?”
เกาเหยียนเดินมานั่งบนโซฟาเหมือนกัน เขารู้ว่าถ้าใช้สูตรนี้เปิดร้านหมาล่า มันต้องฮอตฮิตแน่ๆ
แต่เขามีปัญหา เงินก็ไม่มี เส้นสายก็ไม่มี แล้วจะเอาอะไรไปเปิดร้าน?
แถมต่อให้เปิดร้านได้ แล้วยังไง?
จะรับประกันได้ไหมว่าสูตรจะไม่หลุด?
ถ้าสูตรรั่วไหล เขาจะเอาอะไรไปสู้กับพวกนายทุน?
ถึงแม้เขาจะเพิ่งอยู่ปีสอง แต่สถานการณ์ทางบ้านทำให้เขาเป็นผู้ใหญ่เกินวัย
เมื่อไม่มีปัญญาเก็บสูตรไว้ ก็สู้ขายแลกเงินมาใช้ดีกว่า
อย่างว่าแหละ มีเสียถึงมีได้
เงินที่ได้จากสูตรเขาก็ใช้ปลดล็อกระบบ เพื่อรับผลประโยชน์มากขึ้นได้
แค่แพ็กเกจมือใหม่ก็ให้ซุปหมาล่าสุดยอดมาแล้ว เขาเชื่อว่าในอนาคตจะได้มากกว่านี้จากระบบ!
คนเราต้องมองการณ์ไกล
“งั้นเราเปิดร้านหมาล่าด้วยกันไหม นายออกสูตร ฉันออกทุน!”
เฉิงเฮ่าเอ่ยปากอีกครั้ง
“นาย?”
เกาเหยียนมองเฉิงเฮ่าอย่างเหยียดหยาม ไอ้หนุ่มนี่จนกว่าเขาอีก ปกติชอบมาเกาะเขากิน
เฉิงเฮ่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เอาล่ะ คุณชายขอเลิกแสดงละครแล้ว ที่จริงฉันเป็นคุณหนูไฮโซ ลูกเอ๊ย รีบกราบพ่อแล้วพ่อพาลูกเที่ยวเก่งเลย!”
“ไปไกลๆ เลย!”
เกาเหยียนถลึงตาใส่อย่างอารมณ์เสีย เพราะเขาไม่เชื่อคำพูดเฉิงเฮ่าเลย เจ้าหมูอ้วนนี่ขี้เหนียวแถมยังชอบเอาเปรียบ เสื้อผ้าหน้าผมก็ดูธรรมดา
ดูไม่ออกเลยว่ามีดีตรงไหนถึงเป็นคุณหนูไฮโซ
“เกาเหยียน ฉันพูดจริงนะ!”
เฉิงเฮ่าทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาก
“ถ้านายเป็นคุณหนูไฮโซจริง งั้นฉันขายสูตรให้นาย!”
เกาเหยียนแสยะยิ้ม
“บอกราคามา พ่อจะโอนเงินให้ทันที!”
เฉิงเฮ่าเผยรอยยิ้มแบบเศรษฐีใหม่
“ห้าแสน ถ้านายควักห้าแสนออกมาได้ สูตรนี่ก็ของนาย!”
“เลขบัญชี?”
เฉิงเฮ่าแกล้งหยิบมือถือออกมา
เกาเหยียนให้ความร่วมมือโดยบอกเลขบัญชีธนาคารให้
เห็นเฉิงเฮ่าแกล้งกดมือถืออยู่พักหนึ่ง ก็เงยหน้าขึ้นพูดกับเกาเหยียนว่า “ห้าแสนโอนให้แล้ว”
“เล่นเกินไปแล้วนะ?”
เกาเหยียนแสยะยิ้มดูแคลน
แต่ทันใดนั้น มือถือก็สั่น หยิบขึ้นมาดู กลายเป็นข้อความแจ้งยอดเงินเข้าบัญชี
กดเปิดดู สีหน้าเกาเหยียนพลันพิกลพิการสุดๆ มองไปที่เฉิงเฮ่า “เจ้าหมูอ้วน นายเป็นคุณหนูไฮโซจริงเหรอ?”
เพราะข้อความระบุว่า บัญชีธนาคารเขาเพิ่งได้รับเงินโอน 500,000
ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
“ติ๊ง ยินดีด้วยโฮสต์ รายได้ 500,000 คืนเงิน 500,000 เข้าบัญชีแล้ว โฮสต์สามารถถอนผ่านระบบ!”
“ติ๊ง ระบบถึงเงื่อนไขอัปเกรด ขอสอบถามว่าต้องการอัปเกรดหรือไม่!”
“อัปเกรด!”
เกาเหยียนรำพึงในใจ
“ติ๊ง ระบบอัปเกรดเสร็จสิ้น ปัจจุบันระดับ 2 ทุกรายได้จะคืนกลับเป็นสองเท่า พร้อมกันนี้ ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับสิทธิ์จับฉลาก 1 ครั้ง แต้มคุณสมบัติอิสระ 5 แต้ม”
ตอนนี้ เสียงของเฉิงเฮ่าก็ดังขึ้น “ฮิ ฮิ เห็นเงินเข้าแล้วใช่ไหม เป็นไงล่ะ พ่อไม่ได้โกหกนายใช่ไหม!”
“เอาสิ ซ่อนตัวได้เนียนนี่หว่า ในเมื่อนายเป็นคุณหนูไฮโซ ยังจะมาเกาะฉันกินไปวันๆ ตั้งนาน ไอ้ลูกหมาเอ๊ย ว่าไง จะให้ฉันจัดการนายยังไงดี!”
เกาเหยียนกระหยิ่มยิ้มย่อง มองเฉิงเฮ่าอย่างไม่เกรงใจ
“อย่านะ!”
“พี่เหยียน ฉันผิดไปแล้ว เบาๆ หน่อย อย่าตีหน้า”
“พ่อ อย่าตีเลย ฉันผิดไปแล้วจริงๆ!”
……
หลังจากซัดเฉิงเฮ่าไปยกหนึ่ง เกาเหยียนถึงได้ระบายอารมณ์ ไอ้หมูอ้วนนี่มันเสแสร้งเก่งจริงๆ เป็นคุณหนูไฮโซแท้ๆ ดันมาแกล้งจน ขอความสงสาร เกาะเขากิน
แล้วยังหลอกเขามาเกือบสองปี
กลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง เกาเหยียนเหลือบมองเฉิงเฮ่า “บอกมา ทำไมหลอกฉัน?”
“พี่เหยียน ที่จริงฉันก็มีเหตุจำเป็น เรื่องนี้ต้องเล่าตั้งแต่สมัยมัธยม…!”
พูดง่ายๆ คือสมัยมัธยม เฉิงเฮ่าไปโรงเรียนในฐานะคุณหนูไฮโซ แล้วก็คบกับสาวสวยคนหนึ่ง
เฉิงเฮ่านึกว่าเจอรักแท้ เลยทุ่มเงินให้ผู้หญิงคนนั้นไม่น้อย
ผลคือ ผู้หญิงคนนั้นแค่มาหลอกเอาเงิน ยังรวมหัวกับพรรคพวกต้มตุ๋นเงินเขา
สุดท้ายเมื่อรู้ความจริง เฉิงเฮ่าก็เป็นโรคซึมเศร้าเลย
ถึงแม้ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นจะถูกลงโทษ
แต่จิตใจของเฉิงเฮ่าก็บอบช้ำไม่น้อย
ดังนั้นตั้งแต่เข้ามหาลัย เขาก็เริ่มแสร้งจน
เฉิงเฮ่าลุกขึ้นยิ้มแหยๆ “พี่เหยียน ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจหลอกนายเลย ที่จริงฉันหาจังหวะจะบอกความจริงกับนายมาตลอด แต่แค่ไม่รู้จะพูดยังไง!”
“เลี้ยงข้าวมื้อใหญ่สิบมื้อ ฉันถึงจะให้อภัย!”
เกาเหยียนผู้ทำหน้าบึ้งตลอด ฉีกยิ้ม
“มากไปแล้วมั้ง สามมื้อได้ไหม?”
เฉิงเฮ่าก็ยิ้มตอบ ต่อรองราคา
“สิบมื้อ ห้ามขาดแม้แต่มื้อเดียว!”
“ได้ สิบก็สิบ”
เฉิงเฮ่าพูดด้วยสีหน้าเจ็บใจ
ครู่ต่อมา เขาทำสีหน้าจริงจัง “เรื่องสูตร พี่เหยียน นายขายถูกไปที่ห้าแสน ตั้งราคาสองล้านดีไหม?”
“ไม่ได้ ห้าแสนก็ห้าแสน ถ้านายต่อรองอีก เราเลิกคบกัน!”
เกาเหยียนโบกมืออย่างรำคาญ
พูดจริงๆ แม้สูตรนี้จะมีมูลค่าสูง แต่จะขายให้ได้ราคาดีไม่ง่าย
ถ้าเป็นคนอื่น อย่าว่าแต่ห้าแสน ให้เป็นแสนก็ไม่ผิดแล้ว
“อ้อ นี่สูตร เก็บดีๆ”
เกาเหยียนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้เฉิงเฮ่า
“พี่เหยียน คราวนี้ถือว่าฉันเอาเปรียบนาย แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ให้นายขาดทุน!”
เฉิงเฮ่าเก็บสูตร หน้าอวบๆ เต็มไปด้วยความจริงจัง “อ้อ นายมีซุปที่เหลืออีกไหม ฉันจะเอากลับไปให้พ่อแม่ชิม?”
“ยังมีอีกนิดหน่อย เอาไปทั้งหมดเลย!”
เกาเหยียนไปครัวเอาซุปหมาล่าที่เหลือใส่ถุงให้หมด
หลังจากส่งเฉิงเฮ่ากลับ
เกาเหยียนก็ร้อนใจจะไปเคลียร์กับระบบ
“ระบบ เลเวลอัปเป็น 2 ใช้แค่ 10000 EXP ฉันได้เงิน 500,000 ก็เท่ากับ 500,000 EXP ทำไมถึงอัปแค่เลเวล 2?”
“โฮสต์ ทุกครั้งที่อัปเกรด ค่าประสบการณ์จะถูกล้าง!”
ระบบตอบ
เมื่อได้ยินคำตอบของระบบ เกาเหยียนพูดไม่ออกเลย ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก เขาควรให้เฉิงเฮ่าโอนเงินเป็นงวดๆ ดีกว่า เสียดายค่า EXP 490,000 จริงๆ
จริงด้วย หลังจากอัปเกรดแล้ว ยังได้รางวัลจับฉลากหนึ่งครั้ง
ดังนั้น เกาเหยียนจึงรีบตะโกน “ระบบ ฉันต้องการจับฉลาก!”