ทั้งสามคนกินข้าวไปคุยไป ซ่งอวี่เฟยและจัวเจียงเยว่จิบเหล้ายาเป็นระยะๆ บรรยากาศดีไม่น้อย
"เอ๊ะ!"
จู่ๆ ซ่งอวี่เฟยก็รู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย สายตาก้มมองเหล้ายาในแก้วโดยไม่รู้ตัว: "เหล้านี่?"
"รู้สึกแล้วใช่ไหมล่ะ?"
เกาเหยียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ: "เหล้ายานี้ไม่ใช่เหล้ายาทั่วไป ดื่มเข้าไปแล้วช่วยเสริมสร้างร่างกายและพลังให้แข็งแกร่งขึ้นได้!"
"มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เกาเหยียน: "เธอก็รู้สึกได้ด้วยตัวเองแล้วนี่?"
"จริงด้วย!"
จัวเจียงเยว่เสริมขึ้นมาบ้าง: "ฉันรู้สึกทั้งตัวอบอุ่นไปหมด สบายมาก แถมยังรู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยมอีกด้วย!"
เมื่อสองวันก่อนเธอกับเกาเหยียนเล่นเกมหุบเขาที่โรงแรมอยู่ด้วยกัน
วันนี้ร่างกายยังรู้สึกไม่ค่อยสบายเล็กน้อย แต่ตอนนี้ความรู้สึกไม่สบายนั้นหายไปจนหมดสิ้นแล้ว กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น เธอจึงรู้สึกถึงคุณประโยชน์ของเหล้ายาได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าซ่งอวี่เฟยเสียอีก
สภาพครอบครัวของซ่งอวี่เฟยค่อนข้างดี ความรู้ความเข้าใจก็เหนือกว่าเพื่อนวัยเดียวกันมาก แต่เหล้ายาแบบที่เกาเหยียนนำมานี้ เธอเพิ่งจะได้สัมผัสเป็นครั้งแรก
ทันใดนั้น เธอก็เกิดความคิดขึ้นมา จึงถามว่า: "เกาเหยียน เหล้ายานี้เธอไปเอามาจากไหน?"
"เรียกพี่เหยียนสิ แล้วฉันจะบอก!" เกาเหยียนพูดแซว
"พี่เหยียน!"
ซ่งอวี่เฟยเรียกอย่างไม่ลังเล เพราะคุณยายของเธออายุมากแล้ว ถึงแม้จะมีหมอประจำตัวคอยดูแลอยู่ การทำงานของร่างกายของคุณยายก็ค่อยๆ เสื่อมลงทุกวัน ถ้าได้เหล้ายาสักสองสามขวดไปให้คุณยายลองดื่มดู รับรองว่าน่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายปี