ตอนที่ 1 งานเลี้ยงจัดแล้ว แต่ทะเบียนสมรสยังไม่ได้จด และรักแรกก็กลับมา

时凝 ตัดสินใจเรื่องการหย่าร้างที่โรงพยาบาล\n\nไม่ใช่เพราะความเจ็บป่วย แต่เพราะเธอพบว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะกรอกชื่อเขาในช่องผู้ติดต่อฉุกเฉิน\n\n—\n\nความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นมาจากหลังมือ เหมือนเข็มเล็กๆ ทิ่มแทงเข้าไปในปลายประสาท ทำให้时凝 กลับมามีสติ\n\nขวดน้ำเกลือที่ห้อยอยู่ด้านบนเห็นก้นขวดแล้ว เข็มถูกดึงออกไปแล้ว\n\nเป็นเพราะแรงกดของพยาบาล\n\nพยาบาลที่ให้น้ำเกลือกับเธอกำลังกดบริเวณที่ฉีดยา กลิ่นแอลกอฮอล์จากสำลีชุบยาจุกจมูกเข้ามา ทำให้รู้สึกแสบจมูก\n\n“กดไว้สักครู่ แล้วค่อยปล่อย”\n\n“ขอบคุณค่ะ”\n\nเสียงของเธอเหมือนฟองอากาศที่ลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ พยาบาลมองเธอที่หน้านิ่วคิ้วขมวด พูดขึ้นอีกครั้ง\n\n“เดี๋ยวทานโจ๊กร้อนๆ ได้นะคะ สั่งอาหารเดลิเวอรี่มาส่งที่หน้าโรงพยาบาลได้ด้วย”\n\n“ค่ะ”\n\nเก็บขวดน้ำเกลือที่ถอดเข็มแล้วยังมีหยดน้ำเกลืออยู่ พยาบาลเดินถือถาดยาไป\n\nภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง\n\nเข็มนาฬิกาบนผนัง กำลังหมุนติ๊กต็อก บอกเวลา 11:30 น.\n\n时凝 ค่อยๆ หันข้าง มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง\n\nมีสายที่ไม่ได้รับ 1 สาย และข้อความเสียงอีก 5-6 ข้อความ\n\nทั้งหมดมาจากคนๆ เดียว\n\n时凝 จ้องมองคำว่า “แม่” บนหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วหัวแม่มือลอยอยู่เหนือนั้น ไม่ได้กดลงไป\n\nเธอรู้ว่าข้างในคืออะไร\n\nข้อความเสียงหลายข้อความติดกัน แต่ละข้อความยาวเกือบหนึ่งนาที\n\nเห็นได้ชัดว่าความยาวของข้อความเสียงถูกจำกัดด้วยเวลาหนึ่งนาทีของระบบ ไม่ใช่ขีดจำกัดของคนส่ง\n\n时凝 หยุดไปครู่หนึ่ง ค่อยๆ แตะเปิดข้อความเสียง เสียงผู้หญิงก็ดังออกมาทันที\n\n“ทำไมไม่รับสายล่ะ? วันนี้กลับไปไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม? บอกแล้วไงว่าแต่งงานแล้ว จะทำตัวเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้...”\n\nน้ำเสียงของผู้หญิงในข้อความเสียงพูดเร็วเกินปกติ มีสำเนียงปนอยู่ เหมือนปืนกล ยิงถล่มเข้ามาอย่างหนาแน่น\n\nทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความร้อนใจของคนพูด\n\nนี่คือเสียงของแม่ ที่时凝 คุ้นเคยเป็นอย่างดี\n\n“อื้ม รู้แล้วค่ะ”\n\n时凝 ใช้มือซ้ายพิมพ์ตอบอย่างเอื่อยเฉื่อย\n\nข้อความเพิ่งส่งไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับแทบจะทันที\n\nวินาทีถัดมา ทั้งหน้าจอโทรศัพท์ก็สั่น\n\nอีกฝ่ายโทรเข้ามา\n\n时凝 รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาจากท้อง ลอยขึ้นมาด้านบน เหมือนอาการเมารถ\n\nเธอกดปฏิเสธ\n\nอีกฝ่ายส่งข้อความเสียงมาอีกอย่างรวดเร็ว\n\n“ทำไมไม่รับสายล่ะ?”\n\n“ดึกมากแล้ว กลัวจะรบกวนเขานอน”\n\nเธอพิมพ์ตอบอย่างชำนาญ\n\n“อ้อ ๆ งั้นไม่โทรละ ไม่โทรละ”\n\n“ดึกขนาดนี้ยังไม่นอนอีก การนอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพ เห็นไหมว่าตาคล้ำขนาดไหน ถ้าเป็นนานๆ จะมีถุงใต้ตาเอานะ”\n\n“แม่ก็จะนอนแล้ว ไปนอนละ”\n\nหลังจากข้อความเสียงหลายข้อความจบลง โทรศัพท์ก็มืดลงในที่สุด\n\nพลิกตัว เธอลงจากเตียง\n\nบางทีอาจจะนอนนานเกินไป ตอนที่掀ผ้าห่มลงมา ขาเผลอพับโดยไม่ตั้งใจ เธอทั้งคนเกือบจะตกจากเตียง\n\nแว่นสายตาสั้นไถลลงมาที่ปลายจมูก ไฟสีขาวด้านบนส่ายไปมา เวียนหัวเล็กน้อย\n\nเธอพยุงตัวกับเตียง พักอยู่พักใหญ่กว่าจะลุกขึ้นได้อีกครั้ง\n\nใส่รองเท้าเสร็จ ลุกขึ้นเดินออกไป\n\n“ออกจากโรงพยาบาลตอนนี้เลยเหรอคะ? แนะนำว่าให้นอนโรงพยาบาลอีสักวันนึงนะคะ”\n\nปฏิเสธคำแนะนำของพยาบาล 时凝 ส่ายหน้า\n\nจ่ายเงิน เซ็นชื่อ เอากระเป๋าของตัวเอง แล้วออกจากโรงพยาบาล\n\nกลับมาถึงบ้าน ก็เที่ยงคืนแล้ว\n\nขึ้นลิฟต์ไป ช่วงดึกๆ คอนโดดูเงียบสงบเป็นพิเศษ\n\nเสียงล็อกนิ้วหัวแม่มือดัง “ติ๊ด” ประตูเปิดออก\n\n“แป๊ะ” เสียงไฟถูกเปิด\n\nตรงโถงทางเข้า มีรองเท้าแตะสองคู่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ\n\nรองเท้าแตะผู้ชายและรองเท้าแตะผู้หญิงที่เล็กกว่าเล็กน้อยวางเรียงกัน\n\nไม่มีใครอยู่บ้าน\n\nบนโทรศัพท์ กล่องข้อความที่ขึ้นชื่อว่าสามี แสดงข้อความที่เธอส่งไปเมื่อห้าชั่วโมงก่อน\n\nมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า? กลางคืนจะกลับมาไหม?\n\nกล่องข้อความว่างเปล่า\n\nไม่มีคำตอบ ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์\n\nใช่ เธอแต่งงานแล้ว หนึ่งปีแล้ว\n\nเดิมทีตกลงกันไว้ว่า วันนี้จะไปกินข้าวที่บ้านแม่ด้วยกัน เพิ่งจะยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ โทรศัพท์เขาก็ดัง แล้วเขาก็ต้องไป\n\nนี่ไม่ใช่ครั้งแรก\n\nเพียงแต่เธอก็ไม่ได้กลับบ้านไปกินข้าวบ่อยๆ นัดกันไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เขาก็ยังจะไปอีก\n\nไม่ไว้หน้าอะไรเลยแม้แต่น้อย\n\nเธอแสดงอารมณ์โกรธนานๆ ครั้ง แต่ที่พูดออกมาเหมือนจะเป็นการอ้อนวอนมากกว่า\n\nถามเขาว่าแม้แต่เวลานิดหน่อยนี้ก็จัดสรรให้ไม่ได้จริงๆ หรือ? ไปแล้วจะไม่ต้องกลับมาอีกก็ได้\n\nเขาแค่หยุดไปครู่หนึ่ง แม้แต่ก้าวเท้าก็ไม่หยุด คนๆ นั้นก็จากไปเหมือนสายลม\n\nแม่รู้สึกเขินๆ เล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่า คนในครอบครัวของเธอจะหาข้ออ้างให้เองโดยอัตโนมัติและยอมรับมัน\n\n“เขาต้องมีธุระยุ่งแน่ๆ กินข้าวกันเถอะ”\n\n“น้ำเสียงที่เพิ่งพูดไปไม่ถูกต้องเลย เขาสอนหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัย ยุ่งอยู่แล้ว เธอต้องสนับสนุนงานของเขา การดูแลชีวิตคู่ ผู้ชายต้องเอาใจเขานะ”\n\nเขายุ่งเพราะงานจริงหรือ?\n\nดวงตาของ时凝 รู้สึกแสบร้อน เธอกระพริบตาสุดแรง พยายามกลั้นไว้อย่าให้น้ำตาไหลออกมาตรงนั้น\n\nเธอเลือกเอง ไม่ใช่เหรอว่าควรเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว?\n\nตั้งแต่ตอนที่คบกันครั้งแรกก็เป็นแบบนี้แล้ว\n\n陈明森 เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่带a และเป็นรองนักวิจัย\n\nส่วนเธอ ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ยากจนในเมืองเล็กๆ ที่เบิกสวัสดิการ จบปริญญาตรีธรรมดาๆ จากเมืองเล็กๆ ตอนนี้ทำงานธุรการธรรมดาๆ เดือนละไม่กี่พัน\n\nสำหรับครอบครัวของเขา เธออาจจะมีดีแค่หน้าตาที่พอจะมองได้เท่านั้น\n\nแม่สั่งสอนเธอบนโต๊ะอาหาร\n\nเธอต้องรู้จักเอาใจใส่และอดทน ต้องเรียนรู้ที่จะดูแลครอบครัวของตัวเอง รีบมีลูกเป็นเรื่องสำคัญที่สุด\n\nใช่แล้ว สำหรับแม่ที่เร่งให้แต่งงานแทบจะคลุ้มคลั่ง มีชีวิตแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเธอ\n\nตอนที่ออกจากบ้าน\n\nบางทีอาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนและน้ำตาลในเลือดต่ำ เธอเกือบจะเป็นลมบนรถบัส\n\nป้าที่ใจดีช่วยโทรศัพท์หา แล้วรีบพาไปโรงพยาบาล\n\nความรู้สึกแสบจมูกที่ยากจะกลั้นไว้ผุดขึ้นมา ลอยขึ้นมาถึงดวงตา\n\nเธอวางโทรศัพท์ลง ส่งข้อความ “ราตรีสวัสดิ์” เป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินไปที่เตียงนอน\n\nอีกวินาทีถัดมา โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา\n\nเธอเกือบจะหยิบขึ้นมาดูทันที\n\nหน้าจอสว่างขึ้น เป็นโฆษณาแอปพลิเคชันที่ส่งมา\n\nแสงไฟจากหน้าจอดับลง ดวงตาก็มืดหม่นลงด้วย\n\nเธอประชดประชันตัวเองเล็กน้อย\n\nเปิดดูกล่องข้อความคุยกับเขา ตลอดเวลากว่าหนึ่งปี ข้อความที่คุยกันก็นับนิ้วได้\n\nส่วนใหญ่แล้ว เขาจะสื่อสารกับเธอทางโทรศัพท์\n\n以前 เธอคิดว่าเขาเป็นคนนิสัยแบบนี้ ไม่เก่งในการแสดงออก\n\nดังนั้นเธอจึงพยายาม ถามเขาว่าตัวเองทำอะไรไม่ดี ควรแก้ไขยังไง\n\nแต่เขาตอบแค่ว่า “งานยุ่ง”\n\nที่เขาพูดบ่อยที่สุด ก็คือให้เธอหันมาใส่ใจตัวเอง\n\nต่อมาเธอถึงได้รู้\n\nเธอเป็นเพียงตัวแทนของคนที่เขารัก\n\nดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาและพลังงานที่จะใส่ใจกับของปลอมอย่างเธอ\n\nไฟถูกปิดลง ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำก็มืดลงสนิท\n\nแก้มรู้สึกเย็นเฉียบ เธอถึงรู้ตัวว่าน้ำตาไหลลงมาแล้ว\n\nเธอลืมตามองห้องนอนที่คุ้นเคย\n\nว่างเปล่า เหมือนตอนที่เธอเพิ่งเข้ามาใหม่ๆ\n\nเขาไม่ชอบของที่ฉูดฉาด\n\nสไตล์มินิมอล\n\nเย็นชาและเคร่งขรึม เหมือนตัวเขาเอง\n\nไม่ใช่ แค่เย็นชากับเธอเท่านั้นแหละ\n\nเธอคิดอย่างเจ็บปวด\n\nเธอเคยเห็นรูปถ่ายในห้องทำงานของเขา\n\nผู้หญิงในรูปพิงไหล่เขา ยิ้มหวานมาก\n\nมุมปากของเขาโค้งขึ้น เป็นส่วนโค้งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน\n\nเธอนอนอยู่บนเตียง น้ำตาคลอเบ้า ระหว่างที่มึนงงก็เผลอหลับไป\n\nในความฝัน เธอราวกับได้เห็นวันจัดงานเลี้ยงแต่งงานอีกครั้ง\n\nสายตาอิจฉาของญาติๆ สายตาที่ภูมิใจและยินดีของแม่ที่มองเธอ เขาสวมชุดสูทสีดำ จับมือเธอและสวมแหวนให้เธอ