หลังได้ยินคำพูดของเทียนต้าหนิว หัวหน้าม่าก็รู้สึกว่ามีกระแสร้อนสายหนึ่งไหลออกจากหว่างขา ลงมาตามขากางเกง
เขาอายุสามสิบกว่า ผ่านทั้งการต่อสู้ด้วยวาจาและการต่อสู้ด้วยกำลัง เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์ประณามมาแล้ว ถามตัวเองว่ามีสถานการณ์แบบไหนที่ไม่เคยเจอ?
แต่วันนี้แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
ถูกคนโง่เอาปืนจ่อหน้าผาก นั่นต่างหากคือความสิ้นหวังของจริง!
คนโง่ฟังเหตุผลไม่รู้เรื่อง อ่านสีหน้าไม่ออก และไม่รู้จักชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย
พูดเรื่องนโยบายกับเขา เขาก็ไม่เข้าใจ พูดถึงผลที่ตามมา เขาก็ไม่สน ต่อให้ยกเง็กเซียนฮ่องเต้มาตรงหน้า เขาก็ยังเหนี่ยวไกอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น... คนโง่ฆ่าคนแล้วไม่ต้องชดใช้ชีวิตด้วยซ้ำ!
หัวหน้าม่าสั่นไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่
“เอ่อ... เอ่อ... อาเซิงใช่ไหม?”
เขาพยายามทำเสียงให้นุ่มนวล ราวกับกำลังปลอบเด็กที่ยังไม่รู้ความ
“เด็กดี คืนปืนให้ลุงเถอะ ของแบบนี้เล่นไม่ได้นะ เดี๋ยวปืนลั่น”
หยางเทียนเซิงมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ดวงตาคู่นั้นใสสะอาดราวกับน้ำพุบนภูเขา แต่กลับลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ในดวงตาของหยางเทียนเซิง หัวหน้าม่าไม่เห็นทั้งความโกรธ ความเกลียด หรือแม้แต่อารมณ์ใด ๆ มีเพียงความสงบนิ่งที่ทำให้เขาหนาววาบไปถึงสันหลัง
“ปืน...” หยางเทียนเซิงเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคำชัดถ้อยชัดคำ “คุณเอาปืนจ่อคนในหมู่บ้านเราไม่ได้”
หัวหน้าม่ารีบพยักหน้า “ไม่ทำแล้ว ไม่ทำแล้ว ผมสาบานว่าจะไม่เอาปืนจ่อคนในหมู่บ้านคุณอีก! คืนปืนให้ผม ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
“ถ้าคุณไปแล้ว จะกลับมาอีกไหม?”
“ไม่กลับมาแล้ว! ไม่กลับมาแล้ว! ถ้าผมกลับมาอีกก็ขอให้เป็นไอ้สารเลว เป็นลูกหมาที่เกิดจากแม่หมา!”
หยางเทียนเซิงเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดว่าคำพูดของหัวหน้าม่าจริงหรือไม่