จุดลงทะเบียนรายงานตัวของวิทยาลัยบัญชาการทหารบกมีผู้คนเดินขวักไขว่
ผู้เข้าอบรมจำนวนไม่น้อยยืนรอจัดการเรื่องต่าง ๆ อยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่ติดยศนายทหารประทวนหรือร้อยโทบนบ่า
ซูอี้แบกเป้เดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะลงทะเบียน ชุดฝึกพร้อมรบของเขาซักจนสีซีดขาว บนบ่ามีเพียงยศพลทหารชั้นหนึ่ง
สายตาของคนรอบข้างหลายคู่กวาดมองมา ในแววตาเจือความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
คนที่มาอบรมที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกำลังหลักที่ผ่านงานในกองทัพมาหลายปี ทำไมถึงมีพลทหารชั้นหนึ่งมาด้วย?
ซูอี้มีสีหน้าเรียบเฉย เดินเข้าไปยื่นแฟ้มเอกสารกับหนังสือแจ้งให้เข้าอบรมโดยตรง
เจ้าหน้าที่ฝ่ายนักเรียนที่รับผิดชอบการลงทะเบียนก้มหน้าพลิกดูเอกสาร จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว “นายคือซูอี้ใช่ไหม?”
น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับได้พบคนที่ได้ยินชื่อเสียงมานาน
ทันทีที่คำถามนี้ดังขึ้น บรรดาผู้เข้าอบรมที่กำลังพูดคุยกันอยู่รอบ ๆ ก็เงียบลงในพริบตา
ชื่อซูอี้ราวกับสวิตช์ที่ถูกเปิด สายตาซึ่งก่อนหน้านี้ยังเต็มไปด้วยความสงสัยและดูแคลนพลันเปลี่ยนไปทันที
เรื่องของคนคนนี้เล่าลือกันไปทั่วเขตทหารนานแล้ว
เขากวาดสถิติทุกวิชาของกองทหารใหม่ หลังย้ายเข้าหน่วยจริงได้ไม่นานก็จับกุมโจรปล้นทรัพย์ที่หลบหนีคดี และในฐานะทหารต่ำก็ได้รับเลือกให้เข้าการฝึกรวมนักลาดตระเวนฝีมือเยี่ยม
ระหว่างการฝึกรวม เขาเข้าร่วมจัดการคดีค้ายาเสพติดข้ามพรมแดน จนได้รับเกียรติบัตรชั้นสอง
ในการซ้อมรบสีแดงสีน้ำเงินประจำปี เขาบุกลึกเข้าแนวหลังข้าศึก จู่โจมศูนย์บัญชาการฝ่ายฟ้า และจับผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายฟ้าได้ด้วยตัวเอง