ลึกเข้าไปในป่าทึบ ซูอี้แนบตัวอยู่หลังลำต้นไม้ หลับตาลงเบา ๆ แล้วแผ่ประสาทสัมผัสทั้งหมดออกไปรอบตัว
เสียงฝีเท้าของผู้ไล่ตามทั้งสามคน เสียงหายใจหอบหนัก ทุกอย่างปรากฏชัดอยู่ในหัวของเขา
เขาเป็นดั่งเสือเลขาที่ซุ่มอยู่ในเงามืด รอจังหวะเหมาะที่สุดที่จะลงมือ
ทันใดนั้น!
เขาพุ่งตัวออกมาจากที่ซ่อนอย่างฉับพลัน!
ปัง!
ยิงเดี่ยวหนึ่งนัด
ก่อนที่ทั้งสามคนจะทันได้ตอบสนอง เขาก็จัดการไปได้หนึ่งคนแล้ว!
ร่างของนักเรียนคนนั้นแข็งทื่อ เครื่องตัดสินตรงเอวสว่างวาบเป็นแสงสีแดงทันที
อีกสองคนหยุดเท้าพร้อมยกปืนขึ้น เล็งไปทางเสียงปืน
แต่หลังต้นไม้กลับไม่มีใครอยู่แล้ว
ทันทีที่ยิง ซูอี้ก็หมุนตัวมุดเข้าไปในพุ่มไม้ หายลับไปในพริบตา
“ไอ้หนูนี่ฝีมือไวชะมัด!”
“ตามไป! มันมีคนเดียว!”
นักเรียนทั้งสองกัดฟันวิ่งตามทิศทางเสียงฝีเท้าไป
แต่ซูอี้ที่มุดเข้าไปในป่าก็เหมือนมังกรแหวกว่ายสู่ทะเล ไร้สิ่งใดขวางกั้น ป่าทั้งผืนคือสนามของเขา
อาศัยต้นไม้หนาทึบเป็นที่กำบัง เขาวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เลี้ยวลดคดเคี้ยวไม่กี่ครั้งก็หายลับไป
เมื่อเสียงฝีเท้าเบาลงเรื่อย ๆ ทั้งสองคนก็สูญเสียร่องรอยการติดตามไปอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาหยุดเดิน กวาดตามองรอบตัว เห็นเพียงเงาต้นไม้ซ้อนทับกัน ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
“ชักแปลกแล้ว ไอ้หนูนี่วิ่งเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?”
“ยิงปืนแม่นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เคลื่อนที่ในป่าได้เก่งขนาดนี้ เจอคู่ต่อสู้แบบนี้เข้าให้แล้วจริง ๆ...”
คำพูดยังไม่ทันจบ
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นเหนือศีรษะอย่างกะทันหัน
แสงสีแดงตรงเอวของนักเรียนที่กำลังพูดสว่างวาบขึ้นทันที
ถูกคัดออกเดี๋ยวนั้น!
นักเรียนอีกคนรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ รีบยกปากกระบอกปืนขึ้นเล็งด้านบน เตรียมยิงโต้กลับ
แต่ในจังหวะที่เขาเงยหน้า เงาร่างหนึ่งก็กระโจนลงมาจากต้นไม้ อาศัยแรงทิ้งตัวผลักเขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง!
ซูอี้นั่นเอง!