ซูอี้สั่งเปิดฉากโจมตีหยั่งเชิง เพื่อเผยระดับฝีมือที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามออกมา
ซุนอูโหยว หวังจื้อ และฉางเป่าจวิน จึงแยกกันนำกำลังสามสายบุกเข้าไป
แนวทหารแยกย้ายทอดยาวออกไป เดินหน้าไม่กี่ก้าวก็หยุดยิงสองนัด จากนั้นถอยกลับมาครึ่งหนึ่ง จงใจทำท่าราวกับกำลังจะเปิดฉากบุกครั้งใหญ่
ฉางเป่าจวินพาคนเคลื่อนไหวอยู่ทางปีกขวาคึกคักที่สุด เดี๋ยวก็หักกิ่งไม้ เดี๋ยวก็เตะก้อนดินให้กลิ้งลงมา สร้างภาพลวงตาว่ามีกำลังพลจำนวนมาก จงใจล่อให้ฝ่ายฟ้าตอบโต้
ขณะนี้เอง
ภายในศูนย์บัญชาการฝ่ายฟ้า
คุณสายสื่อสารสวมหูฟัง ก้มตัวอยู่หน้าเครื่องวิทยุ “รายงานหัวหน้าเกา ฝ่ายแดงแบ่งกำลังเป็นสามสายบุกเข้าหาแนวหน้าของเรา ความหนาแน่นของกระสุนไม่สูง ดูเหมือนเป็นการโจมตีหยั่งเชิง”
เกาชิวยืนอยู่ข้างกระบะทราย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันบาง ๆ แล้วกล่าวว่า
“ดูท่าหัวหน้าทหารใหม่คนนี้ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทั้งหมด ยังรู้จักหยั่งเชิงก่อน”
“ก็แค่อยากให้ฉันเปิดเผยตำแหน่งการวางกำลังทั้งหมดใช่ไหม? งั้นก็เปิดเผยให้พวกเขารู้ไปให้หมด”
“ส่งคำสั่งไปยังระวางสังเกตการณ์แนวหน้าทุกจุด ตอบโต้เต็มแนว ระดมยิงเต็มกำลัง ห้ามคนจากวิทยาลัยบัญชาการทหารบกรุกคืบมาแม้แต่ครึ่งก้าวเด็ดขาด”
คำสั่งถูกส่งลงไป
อาวุธของฝ่ายฟ้าเปิดฉากยิงพร้อมกันทันที
ชั่วพริบตา เสียงปืนกลเบาดังกระหึ่มต่อเนื่องเป็นระลอก เสียงปืนดังกว่าเสียงฝนจนมิด
กำลังสามสายของวิทยาลัยบัญชาการทหารบกต้านไม่ไหว ทำได้เพียงทยอยถอยกลับไป
การปะทะรอบแรกสิ้นสุดลง
ไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต
แต่ซูอี้ก็ประเมินระดับฝีมือคร่าว ๆ ของฝ่ายฟ้าได้จากเสียงปืนแล้ว
ตอบโต้รวดเร็ว เจตจำนงในการรบเข้มแข็ง และอานุภาพการยิงรุนแรง
หากบุกโจมตีตรง ๆ ก็ไม่มีทางชนะ
จากนั้น เขาออกคำสั่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง “ทุกคนถอยไปยังขอบสนามที่อยู่ไกลที่สุด หาที่แห้ง ๆ หลบฝนพักผ่อน”
สิ้นคำ ทุกคนก็ชะงักงัน!
หลบฝนพักผ่อน?
อะไรของเขา?
ไม่รบแล้วหรือ?
ไม่บุกฐานที่มั่นแล้วหรือ?