“เสี่ยวซี พี่ขอร้องละ อย่าดื้อแบบนี้อีกได้ไหม?”
เสียงอ้อนวอนแทบขาดใจของหญิงสาวดังขึ้นข้างหู
เย่ซีฝืนทนความปวดหัวแล้วลืมตาขึ้น
เมื่อสบเข้ากับใบหน้าคุ้นเคยและอ่อนโยนของหญิงสาว เธอก็พลันเหม่อลอย
“พี่?”
เย่ซีชะงักงัน รูม่านตาหดวูบ
พี่สาวที่ตายไปแล้วถึงเจ็ดปีอย่างเย่เยี่ยน เหตุใดจึงมาอยู่ตรงหน้าเธอได้?
แล้วเธอไม่ได้ฆ่าตัวตายไปพร้อมกับหวังเฉินเพื่อแก้แค้นให้พี่สาวหรอกหรือ?
ทำไมถึงยังไม่ตาย?
เย่ซีมีคำถามเต็มหัว พอมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง แม้แต่ไฝแดงเล็ก ๆ ระหว่างคิ้วยังเหมือนจริงจนคุ้นตาเหลือเกิน
เย่เยี่ยนขมวดคิ้วเรียวงาม น้ำเสียงเจือความกังวล “เสี่ยวซี ซีหรานโกรธมาก ถึงคราวนี้เขาจะยอมยกโทษให้เพราะเห็นแก่พี่ แต่ก็ไปพูดกับหัวหน้าทีมแล้วว่า ถ้าคราวหน้าต้องออกไปทำภารกิจ จะมีเขาก็ไม่มีเธอ...”
ซีหราน? หัวหน้าทีม?
ทำไมถึงคุ้นหูขนาดนี้?
เย่ซีสะดุ้งวาบ รีบกวาดตามองรอบตัว ห้องแปลกหน้า ด้านนอกหน้าต่างชั้นล่างไร้ผู้คน
เหมือนตอนวันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้นไม่มีผิด
เธอไม่กล้าฟันธง
จึงยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเย่เยี่ยน
ยังอุ่นอยู่!
“เสี่ยวซี?”
เย่เยี่ยนปัดมือที่วางอยู่บนใบหน้าตนออกอย่างฉงน “อย่ามาเล่น พี่กำลังพูดเรื่องจริงจังกับเธออยู่นะ”
“ฉันรู้... แต่ขอกอดพี่ได้ไหม?”
เมื่อแน่ใจว่าพี่สาวตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่ เย่ซีก็ขอบตาแดงก่ำ จ้องมองเธอไม่วางตา น้ำเสียงสั่นเครือ
“เสี่ยวซี เธอ...”
เย่เยี่ยนมองน้องสาวที่เสียงสะอื้นขึ้นมากะทันหัน ดวงตาแดงก่ำ แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
หรือเมื่อครู่เธอจะดุเสียงดังเกินไป?
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ เย่ซีก็โผเข้ากอดเธอแน่นแล้ว
เธอรู้สึกได้ว่าร่างของเย่ซีกำลังสั่น ทั้งยังร้องไห้อีกด้วย
เย่เยี่ยนประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนจะอดถอนหายใจไม่ได้ “เสี่ยวซี พี่รู้ว่าเธอยังไม่ชินกับชีวิตแบบนี้ในวันสิ้นโลก แต่ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกแล้ว ต่อให้คิดจะออกจากทีมนี้ ก็ต้องรอจนเรามีฝีมือมากพอเสียก่อน ถ้าออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเดินไปตายเอง”
“พี่ ฉันเข้าใจแล้ว!”
เย่ซีกอดพี่สาวที่ได้กลับคืนมาแน่น รีบพูดว่า “ฉันเปลี่ยนได้!”
คราวนี้เย่เยี่ยนกลับงงงันอีกครั้ง
น้องสาวเข้าใจที่เธอพูดจริง ๆ หรือ?
เธอมองใบหน้าด้านข้างของเย่ซี
วันนี้น้องสาวดูแปลกไปอีกแล้ว
ไม่สิ...
พูดให้ถูกคือตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มต้น น้องสาวของเธอก็ไม่เคยทำตัวปกติเลย
แม้แต่ตอนนี้ก็ด้วย
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่ซีทำตลอดเดือนที่ผ่านมา เย่เยี่ยนก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเธอ จึงกล่าวอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวซี ในเมื่อเธอเข้าใจแล้ว ก็ลองคิดให้ดีอีกทีว่าเราสองพี่น้องจะใช้ชีวิตต่อไปในวันสิ้นโลกอย่างไร ถ้าเธอยังยืนยันว่าเรื่องซีหรานเธอไม่ผิด พรุ่งนี้พี่จะพาเธอออกจากทีม แล้วเราจะไปด้วยกัน”
ท่าทีของเย่เยี่ยนแข็งกร้าวกว่าทุกครั้ง พูดจบก็หันหลังเดินออกไป
“พี่...”
เย่ซีมองแผ่นหลังที่กำลังเดินจากไป อารมณ์ตื่นเต้นจึงค่อย ๆ สงบลง
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเงาสะท้อนของตนในกระจกเต็มตัว
ใบหน้าขาวผ่องงดงาม ไร้ร่องรอยบาดแผล
ผมยาวหยักศกเล็กน้อย
เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน
และมือคู่นี้ที่ขาวนุ่ม ไม่มีทั้งรอยด้านหรือบาดแผล
ไม่มีสิ่งใดเหมือนตัวเธอในอีกสิบปีข้างหน้า ผู้ยังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเลย...
เธอเกิดใหม่จริง ๆ!
แถมยังย้อนกลับมาตอนวันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้นได้หนึ่งเดือน!
ชั่วพริบตา แววตาของเย่ซีก็ลุกโชนขึ้นอย่างแน่วแน่
วันสิ้นโลกเพิ่งผ่านไปเดือนกว่า ๆ แปลว่ายังมีโอกาสแก้ไขทุกอย่าง
ตอนนี้เธอเพิ่งเริ่มถูก ‘เนื้อเรื่อง’ ที่ว่าเข้าครอบงำ และเริ่มทำเรื่องที่ ‘ตัวประกอบหญิงใจร้าย’ เท่านั้นที่จะทำ
เรื่องนี้ใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้!
ชาติที่แล้วร่างกายของเธอถูกพลังลึกลับชนิดหนึ่งยึดครอง จิตสำนึกเลื่อนลอย
แต่เธอกลับมองเห็นร่างของตัวเองถูกควบคุมในฐานะผู้เฝ้าดู ทำเรื่องน่ารังเกียจสารพัด และค่อย ๆ กลายเป็น ‘ตัวประกอบหญิงใจร้าย’ ที่ใคร ๆ ก็ชิงชัง
ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น เพราะพลังพันธนาการนี้
ในปีที่สามของวันสิ้นโลก เธอได้แต่ยืนมองพี่สาวแท้ ๆ อย่างเย่เยี่ยนถูก ‘พระเอก’ หวังเฉินหลอกลวงและย่ำยี ก่อนจะตายอย่างอนาถต่อหน้าต่อตา!
เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ใบหน้าของเย่ซีก็มืดครึ้มลงทันที
เธอกำหมัดแน่น รับรู้ทุกส่วนของร่างกาย
จริงด้วย
พลังที่ควบคุมเธอหายไปแล้ว!
บางทีการระเบิดตัวเองครั้งสุดท้ายที่เธอทุ่มสุดกำลังเพื่อสังหารหวังเฉินไปพร้อมกันในชาติที่แล้ว อาจทำให้เธอหลุดพ้นจากพันธนาการได้สำเร็จ
เย่ซีไม่รู้ว่าทำไมตนถึงได้เกิดใหม่
แต่ในเมื่อได้รับโอกาสครั้งนี้มาแล้ว
เธอจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมในชาติที่แล้วอีก
ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เธอก็จะเปลี่ยนชะตากรรมอันน่าเศร้าของเย่เยี่ยนให้ได้
เธอจะช่วยให้เย่เยี่ยนหนีพ้นจากการบงการทางจิตใจของไอ้สารเลวหวังเฉินให้ได้อย่างเด็ดขาด!
ก๊อก ๆ—
“เสี่ยวซี ซีหรานมาแล้ว ออกมาหน่อยสิ”
เสียงของเย่เยี่ยนดังมาจากนอกประตูอีกครั้ง
เย่ซีได้สติ เมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันของชาติที่แล้ว—
วันรุ่งขึ้นหลังไวรัสซอมบี้ระบาดครั้งใหญ่ เย่เยี่ยนหมดสติด้วยไข้สูง แล้วตื่นพลังพิเศษสายรักษา จากนั้นก็พาเธอหลบหนี
ระหว่างทางพวกเธอพบทีมที่เสิ่นอิงเฉิงกับเพื่อนอีกหลายคนรวมตัวกันขึ้น
เพื่อให้สองพี่น้องมีชีวิตรอดต่อไป
เย่เยี่ยนเปิดเผยพลังพิเศษสายรักษาของตัวเองก่อน แล้วพาเธอเข้าร่วมทีมของเสิ่นอิงเฉิง
แต่ตอนนั้นเธอถูกพลังลึกลับควบคุมอยู่แล้ว
เมื่อทีมเริ่มจัดสรรภารกิจให้ทุกคน
‘เธอ’ ก็เริ่มทำตัวเหลวไหล เอาแต่นอนเฉย ๆ!
ช่วงแรกทุกคนยังเห็นแก่เย่เยี่ยน จึงพอจะทนพฤติกรรมเอื่อยเฉื่อยเหมือนปลาเค็มของ ‘เธอ’ ได้
แต่หลังเย่เยี่ยนแบ่งอาหารส่วนของตัวเองให้ ‘เธอ’ ทุกครั้ง สมาชิกทีมก็เริ่มไม่พอใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดเดือนนี้ ‘เธอ’ ยังหาเรื่องไม่หยุด
ไม่ก็ทำตัวเอาแต่ใจ เรียกร้องจะนอนห้องใหญ่กับเตียงใหญ่
ไม่ก็ผลาญน้ำอาบทุกวัน หรือเอาอาหารไปให้หมาจรจัดข้างทาง
ที่เกินไปกว่านั้นก็อย่างครั้งนี้
ตอนทุกคนกำลังตั้งใจสู้กับซอมบี้เพื่อหาทางหนี ‘เธอ’ จงใจล่อซอมบี้ไปด้านหลังอี้ซีหราน ทั้งที่เห็นอีกฝ่ายกำลังจะถูกกัด ‘เธอ’ ก็ยังยืนหัวเราะเย็นชาอยู่ตรงนั้น
ที่ ‘เธอ’ ทำแบบนี้
ก็เพียงเพราะก่อนหน้านี้มีปากเสียงกับอี้ซีหราน แล้วเกิดความคิดอยากแก้แค้นขึ้นมา
คำพูดของเย่เยี่ยนเมื่อครู่ไม่ได้พูดขู่เธอ
ตลอดเดือนนี้ ‘เธอ’ ก่อเรื่องไม่หยุด จนเย่เยี่ยนลำบากใจระหว่าง ‘เธอ’ กับทีมของเสิ่นอิงเฉิง
เย่เยี่ยนจึงคิดจะพา ‘เธอ’ ออกจากทีม
แต่ด้วยความไร้ประโยชน์ของ ‘เธอ’ บวกกับร่างกายเปราะบางของเย่เยี่ยนซึ่งมีพลังพิเศษสายรักษา
สองพี่น้องที่ออกจากทีมไปมีแต่ต้องตาย!
ชาติที่แล้วหลัง ‘เธอ’ ได้ยินเย่เยี่ยนบอกว่าจะออกจากทีม เธอก็สงบเสงี่ยมอยู่พักหนึ่งจริง ๆ
แต่ไม่นานหลังจากนั้น ทีมของเสิ่นอิงเฉิงก็ประสบความสูญเสียหนัก มีคนตายและบาดเจ็บไปกว่าครึ่ง
สองพี่น้องจึงจำต้องไปเข้าร่วมทีมอื่นเพื่อเอาชีวิตรอด
ทีมนั้นก็คือทีมของ ‘พระเอก’ หวังเฉิน
และเป็นสถานที่ที่ฝันร้ายของพวกเธอสองพี่น้องเริ่มต้นขึ้น!
แววตาของเย่ซีเย็นเยียบ เธอกัดฟันแน่น ความโกรธและความเกลียดชังในดวงตาพลุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม
ครั้งนี้เธอจะไม่ไปเข้าทีมของหวังเฉินกับเย่เยี่ยนอีก และยิ่งไม่มีวันยอมให้เย่เยี่ยนข้องเกี่ยวกับหวังเฉินแม้แต่น้อย
ทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้คืออยู่ในทีมของเสิ่นอิงเฉิงไปก่อน แล้วรีบทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!
-
นอกประตู
อี้ซีหรานกอดอก หรี่ตามองประตูที่ปิดสนิท แค่นเสียงเย็นชาก่อนกัดฟันพูดกับเย่เยี่ยนว่า “พี่เยี่ยน ไม่ต้องคอยขอโทษแทนเธอหรือเช็ดก้นให้เรื่องเลว ๆ ที่เธอก่อหรอก ฉันพูดทุกอย่างที่ควรพูดไปหมดแล้ว ในทีมนี้มีฉันก็ไม่มีเธอ!”
พรึ่บ!
ประตูถูกกระชากเปิด
อี้ซีหรานสะดุ้งโหยง ก่อนสบเข้ากับแววตาเย็นเยียบลึกล้ำของเย่ซี