ท่านยายเซียวและเซี่ยฉิงได้ยินดังนั้น หัวใจก็ร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้ง
ในฐานะอาจารย์ของเซียว珏 คุณชายโอวหยางจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าคนตรงหน้าเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม
ทว่า บัดนี้ ฮองไทเฮาตรัสแล้ว จะปฏิเสธไม่ได้เด็ดขาด
เซี่ยฉิงไปเยี่ยมเซี่ยวเนี่ยนแล้ว กลับมาอยู่ข้างกาย 'เซียว珏' อีกครั้ง ท่านยายเซียวก็อยู่ในห้องด้วย
เซี่ยฉิงคารวะท่านยายเซียวแล้ว จึงปรนนิบัติ 'เซียว珏' อยู่ริมเตียงอย่างนุ่มนวล
ยามป่วย 'เซียว珏' อยู่ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ได้กลิ่นหอมอ่อนของกล้วยไม้คลุ้งในลมหายใจ เลือนรางเห็นเงาร่างงามของเซี่ยฉิง
ดูท่า ตนคงเป็นสามีของนางจริง มิฉะนั้น นางคงไม่ปรนนิบัติตนอย่างพิถีพิถันถึงเพียงนี้
ท่านยายเซียวหันกลับมามองเซี่ยฉิงที่เปี่ยมด้วยความรักใคร่ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็มิได้เอ่ยวาจาใด
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางยังจะมีอะไรให้ต้องลังเลอีก
เมื่อท่านยายเซียวออกไปแล้ว เซี่ยฉิงวางผ้าซับลง ทิ้งกายพิงพนัก เสี่ยวอวี้สาวเท้าเข้ามา “ฮูหยิน ท่านเหน็ดเหนื่อยแล้ว”
เหน็ดเหนื่อยหรือ?
ไม่ เมื่อเทียบกับชาติก่อนแล้ว เรื่องในตอนนี้ช่างง่ายดายยิ่งนัก
เคราะห์กรรมทั้งปวงล้วนถูกท่านยายเซียวปัดป้องไว้
“เพื่อสามี ข้ายินดีป่ายปีน” นางเอ่ยแผ่วเบา หามีผู้ใดฟังออกว่าคำพูดนี้เสียดสีเพียงไร
ท่ามกลางความเลื่อนลอย 'เซียว珏' ได้ยินคำนี้เข้าไปอีกครั้ง หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้น หนังตาหนักอึ้งเหมือนมีน้ำหนักพันชั่ง กดทับสติของเขาให้จมลงสู่ความมืดมิดอีกครา
ณ เรือนไป๋เฮ่อ ต่อให้ท่านยายเซียวจากมาแล้ว ก็มิอาจพักผ่อนอย่างสงบใจได้
นางเอนกายบนตั่ง มองหมอประจำจวนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
นางรู้ดี หมออาวุโสผู้ทำงานมานานย่อมต้องตรวจพบสิ่งผิดปกติ
กระนั้น ก็เป็นหมอของจวนตนเอง รับมือได้ง่าย
“ท่านหมอหม่า เจ้ามาทำงานในจวนข้านานกี่ปีแล้ว”
ท่านหมอหม่าก้าวขึ้นก้าวหนึ่ง กล่าวคารวะ “เกือบ 30 ปีแล้วขอรับ”
ท่านยายเซียวถอนใจเบา “ครั้งข้าคลอดบุตร เจ้าก็อยู่ ยามบุตรข้าหายไป เจ้าก็ยังอยู่”
แววตาท่านหมอหม่าหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต กล่าวแผ่วเบา “ปมไร้ผู้นี้อยู่ด้วยจริงขอรับ”
“คนผู้นั้นก็คือบุตรข้า ปานบนบ่าของเขา เจ้าเห็นหรือไม่”
จิตใจที่เดิมทีหวาดหวั่นของท่านหมอหม่ากลับตะลึงงันในบัดดล
เขาลืมตาโต ปานบนบ่า เขาหาได้สังเกตไม่
ท่านยายเซียวกล่าวอีกว่า “ช่างเถิด พรุ่งนี้เจ้าไปดู ภายหน้าจะได้รู้ว่าควรพูดอย่างไร”
ท่านหมอหม่าเข้าใจแจ่มแจ้ง “ปมไร้ผู้นี้ทราบแล้ว”
ยามวิกาล เซี่ยฉิงและเสี่ยวอวี้กลับมาถึงเรือนของตน เสี่ยวอวี้จึงกระซิบว่า “ฮูหยิน บ่าวใช้คนไปยังแม่น้ำหนานเจียงแล้ว”
เซี่ยฉิงพยักหน้า “เขาย่อมอยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำหนานเจียงนัก ไปเสาะหาตามหมู่บ้านเล็กๆ ไร้นามแถบแม่น้ำหนานเจียงเถิด!”
ชาติก่อน แม้เขาไม่บอกว่าในช่วงที่แกล้งตายนั้นไปอยู่ที่ใด
เคยเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ว่ามิได้ละจากเขตแดนแม่น้ำหนานเจียง
“เจ้าค่ะ”
เสี่ยวอวี้ถามขึ้นอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง “ห้าวันหลังจากนี้ ฮูหยินคิดจะทำเช่นไรหรือ”
เซียว珏เป็นศิษย์ของอาจารย์โอวหยาง—โอวหยางชิงเยี่ยน
โอวหยางชิงเยี่ยนอบรมสั่งสอนเซียว珏ด้วยตนเองนานถึงสามปีเต็ม ย่อมรู้จักท่านโหวดี
หากถูกโอวหยางชิงเยี่ยนจับได้ แล้วฮูหยินจะทำอย่างไร?
แววตาของเสี่ยวอวี้เปี่ยมล้นด้วยความกังวล
ฮูหยินของตนไปจำชายที่เป็น ‘ท่านโหว’ ซึ่งพักอยู่เรือนตะวันตกกลับมาได้อย่างไร นางเห็นตั้งแต่ต้นจนจบอย่างชัดเจน รู้แก่ใจดีกว่าใครว่านั่นหาใช่ตัวจริงขององค์รักษ์พิทักษ์แคว้นเซียว珏ไม่
วันนั้น นางติดตามฮูหยินกลับจวนโหวด้วยใจที่หวาดหวั่นไม่กล้าแม้แต่หายใจ คิดว่าจะถูกท่านยายดุด่าและลงโทษ ที่ไหนได้…
ท่านยายกลับยอมรับชายผู้นั้นเสีย
ความคดเคี้ยววกวนในลานเรือนใหญ่แห่งนี้ นางซึ่งเป็นบ่าวต่ำต้อยคนหนึ่ง ไม่อาจเข้าใจและหยั่งได้จริงๆ
เซี่ยฉิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง แววตาทอดลึกลงบนต้นแปะก๊วยในลานเรือน นิ้วมือเคาะเบาๆ บนโต๊ะอย่างไม่รู้ตัว ฟังคำพูดของเสี่ยวอวี้
นางแย้มยิ้มที่มุมปาก “เรื่องนี้ไม่ควรค่าถึงขั้นให้พวกเรากังวล”
เสี่ยวอวี้คาดเดาความคิดของเซี่ยฉิงไม่ออก ในฐานะบ่าวผู้ซื่อสัตย์ อย่าได้ทำสิ่งที่นายไม่ได้สั่งโดยเด็ดขาด การอวดฉลาดบางครั้งอาจนำภัยมาสู่นาย
ได้ยินดังนั้น นางก็วางใจที่ยังคงพะวงลง รินน้ำอุ่นให้เซี่ยฉิงถ้วยหนึ่ง “อย่างไรเสีย ชายผู้นั้นก็หาใช่ท่านโหวไม่ วันหน้าหากถูกผู้อื่นพบเห็นจะทำอย่างไร”
เซี่ยฉิงมองดูสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดจากชาติก่อน ชาติก่อนนั้น สาวใช้รอบกายนางทรยศไปไม่น้อย
เซี่ยฉิงรู้ดี พวกนางต่างมีเหตุผลที่ขัดใจ ในลานเรือนใหญ่เช่นนี้ ชีวิตของพวกนางยากยิ่งกว่านางเสียอีก
ดังนั้น เมื่อหวนคืนมาเกิดใหม่ นางก็จะไม่ลงมือกับพวกนางเช่นกัน
เพียงแต่ย้ายเสี่ยวอวี้ที่คอยปกป้องนางมาตั้งแต่ต้นจนจบมาไว้อยู่ใกล้กาย
“วาจานี้อย่าเอ่ยถึงอีก มีเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าต้องจำไว้ เขาคือโหวแห่งจวนโหว คือสามีของฮูหยินเจ้า จวนโหวพิทักษ์แคว้นตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงเขาผู้เป็นโหวเดียวเท่านั้น ฟังเข้าใจหรือไม่”
คำพูดนี้เซี่ยฉิงย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง!
วาจาเช่นนี้ หากถูกผู้อื่นที่ประสงค์ร้ายได้ยิน หรือเล็ดลอดเข้าหู ‘เซียว珏’ เกรงว่าจักเกิดเหตุการณ์เปลี่ยนแปลง!
เรื่องนี้เพิ่งเริ่มเห็นเค้าลาง นางจะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย!
เสี่ยวอวี้คุกเข่าลงทันใด โขกศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง ออกปากสาบาน “บ่าวจะจดจำไว้อย่างดี!”
เซี่ยฉิงยิ้มบาง เสี่ยวอวี้หาได้ฉลาดนัก ทว่า ข้อดีคือว่านอนสอนง่าย ทำงานละเอียดรอบคอบ
“เรื่องที่ข้าให้เจ้าทำ เจ้าจงรีบดำเนินการ หากมีอุปสรรคใดต้องแจ้งให้ข้าทราบโดยเร็ว”
เสี่ยวอวี้พยักหน้ารับ
“ปรนนิบัติข้าพักผ่อนเถิด”
เซี่ยฉิงนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า หลับตาลงพักผ่อน แต่ใจยังคงครุ่นคิดไม่หยุด
เรื่องที่นางให้เสี่ยวอวี้ทำคือต้องรีบหาเซียว珏ผู้ซ่อนตัวอยู่ให้พบโดยเร็ว จะให้ลูกชั่วเกิดมาไม่ได้เด็ดขาด!
มิเช่นนั้น เชื้อสายตระกูลเซียวจะต้องเหลือชีวิตลูกชั่วนั่นไว้!
ลูกชั่วนั่นจะกลายเป็นสิ่งช่วยให้เซียว珏มีโอกาสรอดชีวิต
นางไม่มีทางปล่อยให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเป็นอันขาด!
ขณะเซี่ยฉิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ นั่งบนตั่งรอเสี่ยวอวี้เช็ดผมให้นางอย่างเงียบๆ นั้น
ทางเรือนแม่นมสวี่ส่งคนมาแจ้งว่า ท่านยายเซียวขอให้นางไปที่เรือนไป๋เฮ่อสักครู่
มุมปากเซี่ยฉิงคลี่ยิ้มเย็น ร้อนใจถึงเพียงนี้เชียว
ท่านยายเซียวห่วงใย ‘เซียว珏’ ยิ่งกว่าที่นางคิดเสียอีก
นั่นสินะ จะว่าไปก็เป็นลูกในไส้ แน่นอนว่าน้ำหนักความสำคัญย่อมไม่เหมือนกับลูกบุญธรรม
เซี่ยฉิงสวมเสื้อคลุมด้านนอก ทิ้งผมสยาย รีบร้อนมายังเรือนไป๋เฮ่อ
ภายในห้อง ท่านยายเซียวยังมิได้อาบน้ำ เห็นนางเช่นนั้นก็ชะงัก “รบกวนเจ้าแล้ว เรื่ององค์ชายผู้สำเร็จราชการวันนี้ ข้าใจไม่สงบ จึงเรียกเจ้ามาคุยด้วย”
เซี่ยฉิงมีสีหน้าอ่อนโยน เดินเข้าไปจับมือท่านยายเซียวด้วยความสนิทสนม “ว่าไปแล้วก็พวกเราผิดเอง สะใภ้ก็ส่งคนไปสืบที่แม่น้ำหนานเจียงก่อนหน้านี้เหมือนกัน อุทกภัยครั้งนี้กลืนกินราษฎรไปไม่น้อย สามีควรจะอยู่ที่แม่น้ำหนานเจียง ปลอบขวัญราษฎร คิดหาทางบรรเทาทุกข์ บัดนี้กลับเป็นเพราะพวกเราเห็นแก่ตัว เก็บเขาไว้ในเมืองหลวง องค์ชายผู้สำเร็จราชการว่าก็ถูกต้องแล้ว”
ท่านยายเซียวฟังอย่างใจลอย นี่หาใช่เรื่องที่นางกังวลไม่
ต่อหน้าผู้ทรงเกียรติทั้งสองนั้นเป็นที่รับรู้ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
ทว่า ท่านยายเซียวก็ยังขัดจังหวะคำปลอบใจของเซี่ยฉิง “ฉิงเอ๋อร์ ตระกูลเซี่ยกับคุณชายโอวหยางก็รู้จักมักคุ้นกันดี เจ้าจะเขียนสารถึงคุณชายโอวหยางได้หรือไม่”
เซี่ยฉิงขำในใจ แต่แสดงสีหน้ามึนงงไม่เข้าใจ “ท่านแม่ เหตุใดจึงต้องเขียนสารถึงคุณชายโอวหยางเล่า ศิษย์ไปคำนับอาจารย์ก็แค่ยื่นบัตรเยี่ยมก็พอ อ้อ ใช่แล้ว ยังต้องมีของขวัญพบหน้า คุณชายโอวหยางวางแผนอนาคตให้สามี อบรมสั่งสอนอย่างใส่ใจ ของขวัญพบหน้าต้องไม่ต่ำต้อยเกินไป”
ของขวัญพบหน้า?!
แววตาท่านยายเซียวฉายประกายขึ้นมา ใช่แล้ว นางจะลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
แม้จะไม่สมปรารถนาให้เซี่ยฉิงเขียนสารถึง ทว่า ก็หาวิธีได้ในที่สุด
ของขวัญพบหน้า บางทีถ้าดูที่ของขวัญพบหน้า โอวหยางชิงเยี่ยนอาจยอมทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งก็เป็นได้?
“ใช่ ใช่ ของขวัญพบหน้าให้ต่ำต้อยไม่ได้! เซี่ยฉิง ของขวัญพบหน้าคุณชายโอวหยางครานี้ ให้ท่านแม่เตรียมเถิด”
เซี่ยฉิงก็เตรียมของไม่เลวนักเป็นแน่ ทว่า ไม่อาจล้ำค่านัก
หาได้ไม่ นางมีเรื่องต้องขอร้องผู้อื่น เหตุใดของขวัญจะไม่ล้ำค่าเล่า
เซี่ยฉิงรับคำต่อเนื่อง จากนั้นก็หาวหวอดตรงหน้าท่านยายเซียว จึงถูกปล่อยกลับเรือนไปพักผ่อน
หลังจากเซี่ยฉิงจากไป แม่นมสวี่ก็รีบเข้าไปถาม “ท่านยาย ท่านคิดจะใช้ของขวัญใดหรือเจ้าคะ”
ท่านยายเซียวว่า “ข้าจำได้ ในสินสอดของข้า มีคัมภีร์โบราณของบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่สมัยก่อนเล่มหนึ่ง หนังสือนี้น่าจะเข้าตาคุณชายโอวหยางได้”
รุ่งขึ้น หมอประจำจวนตรวจชีพจรแล้ว ถือโอกาสดูบ่าของ ‘เซียว珏’
ภาพนี้ถูกเซี่ยฉิงเห็นเข้าอย่างเงียบเชียบ นางหลุบตา หันกายจากไป
ดูเถิด ไม่จำเป็นต้องให้นางลงมือแต่อย่างใด ท่านยายเซียวก็ทำให้คนในจวนหุบปากสนิทได้แล้ว
ด้วยการดูแลจากหมอหลวงและหมอประจำจวนอย่างต่อเนื่อง ร่างกาย ‘เซียว珏’ ฟื้นตัวดีไม่น้อย
เพียงสามวัน เขาก็สามารถประคองแขนเซี่ยฉิงลุกจากเตียงเดินได้
วันนี้ช่วงบ่าย แสงอาทิตย์กำลังดี เซี่ยฉิงประคอง ‘เซียว珏’ ก้าวออกจากเรือนตะวันตกช้าๆ เพื่อสูดอากาศ
มุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้ใหญ่ที่สุดหลังจวน
มาถึงทางเข้า ก็ได้ยินเสียงอ่านหนังสือของเด็กใสกังวานและจริงจัง
เซี่ยฉิงยิ้ม “ฤดูใบไม้ผลิ ข้ารู้สึกอึดอัดในห้อง จึงเสนอให้อาจารย์พาเนี่ยนเอ๋อร์มาอ่านหนังสือในศาลาที่สวน ท่านโหวอย่าถือโทษเลย”
‘เซียว珏’ ชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นแววตาของเซี่ยฉิงจับจ้องมองมาที่ตน นี่คือการขอความเห็นชอบจากเขา
ในใจเขาพลุ่งพล่าน คล้ายรู้สึกเปรี้ยวปร่า