ขนลุกชัน ผิวหนังขึ้นตุ่ม นี่คือปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงอันตราย
เมื่อค่าสภาพจิตใจ 11 แต้มช่วยหนุน เสียงลมหวีดหวิวที่ดังอยู่รอบตัวก็พลันชัดเจนขึ้น
บนกิ่งต้นหยางเขียวใหญ่เหนือศีรษะ หิมะที่เกาะอยู่สั่นร่วงลงมา พร้อมเสียงหายใจหอบหนักที่ดังกลบเสียงลมในป่า
เหนือศีรษะเฉียงขึ้นไป สัตว์ป่าสีเทาร่างมหึมากระโจนลงมาพร้อมแรงโน้มถ่วง
กิ่งต้นหยางเขียวดีดสะบัดอย่างรุนแรง หิมะโปรยลงมาราวกับถูกสาดใส่
สัตว์ป่าตัวนี้โครงร่างใหญ่โต ลำตัวมีขนาดพอ ๆ กับลูกวัวที่โตได้ครึ่งหนึ่ง
กลางอากาศ มันคำรามพลางพุ่งเข้าใส่คอของสวีฉางเล่อ
ระยะห่างใกล้เกินไป เขี้ยวคมมีน้ำลายหยดเยิ้ม
ถ้าเป็นพรานทั่วไปที่ถูกซุ่มโจมตีแบบนี้กะทันหัน คงถูกกระโจนล้มลงกับพื้นและกัดหลอดลมขาดไปแล้ว
ค่าสภาพจิตใจของสวีฉางเล่อมีบทบาทสำคัญชี้ขาดในวินาทีนี้
สายตาของเขากวาดมองอย่างรวดเร็ว ปลายประสาทส่งคำสั่งไปยังแขนขา
ไม่มีเวลายกปืนเล็ง ปืนแก๊ปเก่ามีลำกล้องยาวเกินไป หากต้องหันปากกระบอกปืนในระยะประชิด คงช้ากว่าครึ่งจังหวะ
สวีฉางเล่อบิดเอว ใช้เท้าขวาถีบพื้น แล้วไถลถอยเฉียงไปด้านข้างครึ่งก้าว
ในเวลาเดียวกัน เขากำลำกล้องปืนไว้แน่นด้วยมือทั้งสอง ก่อนเหวี่ยงพานท้ายไม้เนื้อวอลนัตจากล่างขึ้นบน
พานท้ายแหวกอากาศส่งเสียงหวือ วาดเป็นเส้นโค้ง
สัตว์ป่าที่อยู่กลางอากาศไม่มีที่ให้หยั่งแรงเปลี่ยนทิศ
เสียงทึบดังตึง!
พานท้ายปืนหนัก ๆ ฟาดเข้าที่ด้านข้างกะโหลกของมันอย่างจัง
สวีฉางเล่อทุ่มแรงทั้งร่างลงไปในการฟาดสวนครั้งนี้ แรงสะเทือนจากพานท้ายไม้ทำให้ซอกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเขาปวดตุบ ๆ