ซูโม่มีสีหน้าจริงจัง ไร้แววมุกตลกแม้แต่น้อย
เมียตัวเอง เขาชื่นชมก็พอ
ส่วนคนอื่นล่ะ……
ฮึ่ม——
จะดูก็ไม่มีทาง ไม่สิ ขนาดจะแอบมองยังไม่ให้!!!
“เชีย——”
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงระเรื่อ จะไม่เข้าใจแฝดคำของซูโม่ได้อย่างไร เธอถ่มน้ำลายรดแล้วว่า “ฝันไปเถอะ ตอนกลางคืนไม่เปลือกให้ดูหรอก”
เธอหันตัวไปหน้ากระจกแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง ใบหน้าแสดงความเสียดาย
แต่เสียดายก็เสียดาย ยังเชื่อฟังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเริ่มหยิบเสื้อผ้าตามปกติ
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ แล้วบ่นกับตัวเองว่า “เสี่ยวซี ตอนกลางคืนจะใส่หรือไม่ใส่ ปากเธอพูดไม่นับหรอก!”
ไม่กี่นาทีถัดมา ซูโม่ได้เห็นฉากเปลี่ยนชุดชวนหวิวหวานอยู่ข้าง ๆ ขณะที่ปากยังเพรียวเพราเพลงเบา ๆ เขาดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะเข้ารับการประเมินนักคณิตศาสตร์ระดับ 6 เลยสักนิด
ใครไม่รู้จักอาจนึกว่าเขากำลังจะไปเที่ยวพักผ่อน
เก้าโมงยี่สิบกว่าของเช้าวันนั้น
ซูโม่และเหยียนจิ่วซีมาที่ห้องรับแขก
ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว ทุกคนก็รุมล้อมเข้ามา ทักทายกันระงม
“อาจารย์ซู”
“สวัสดีครับอาจารย์ซู”
…
ลู่หว่างโยวมองเห็นเหยียนจิ่วซีในชุดกระโปรงยาวสีเรียบ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เธอเดินย่องเข้ามาแล้วกระซิบถาม “เสี่ยวซี ชุดราตรีที่หว่างโยวสั่งตัดให้เธอล่ะ? ทำไมไม่ใส่?”
“ก็… อันนั้น…”
เหยียนจิ่วซีขยับแววตา แอบมองซูโม่ที่กำลังคุยกับใครบางคนอยู่ แล้วอธิบายเสียงเบาว่า “พี่หว่างโยว ชุดราตรีนั้นมันโป๊ะไปนิดนึง เลยไม่ใส่ดีกว่า ชุดนี้ก็สวยดีออก”