ฉากที่สองใช้เครื่องมือทดสอบเป็นฐานไม้ที่ทำมุมเอียง ยาวประมาณสามเมตร ต้องให้หุ่นยนต์เดินข้ามไปกลับอย่างมั่นคง
เมื่อไมเคิลป้อนคำสั่งเสร็จ หุ่นยนต์ของเขาก็ก้าวขึ้นไปบนฐานไม้ และผ่านการทดสอบฉากที่สองได้อย่างง่ายดายเหมือนเดิม
ฉากถัด ๆ มาอีกหลายฉาก หุ่นยนต์ของไมเคิลผ่านไปได้อย่างราบรื่น กระทั่งมาถึงฉากที่เจ็ด
ไมเคิลขมวดคิ้วมองเครื่องมือที่วางตรงหน้า — เป็นสิ่งที่คล้ายคานทรงตัว แต่ต่างจากคานทรงตัวตรงที่เครื่องมือของฉากที่เจ็ดประกอบจากไม้สามท่อน แต่ละท่อนห่างกันประมาณหนึ่งเมตร
หากอยากผ่านฉากนี้ หุ่นยนต์ต้องกระโดดจากพื้นขึ้นไปบนคานท่อนแรก แล้วไล่กระโดดต่อไปท่อนที่สอง ท่อนที่สาม และลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคง จึงจะถือว่าผ่าน
แต่ประเด็นคือ หุ่นยนต์ของไมเคิลน่ะ...ไม่มีความสามารถในการกระโดด
ข้อเท็จจริงนี้ มีเพียงตัวเขาเองที่รู้!
หวังเทาในฐานะพิธีกร เห็นไมเคิลยืนนิ่งตรงหน้าฉากที่เจ็ดโดยไม่มีทีท่าจะลงมือ ก็รีบเดินมาเอ่ยถามเสียงเบา "คุณไมเคิล เกิดอะไรขึ้นหรือครับ? ทำไมไม่เริ่มการทดสอบฉากที่เจ็ดล่ะ"
ไมเคิลอ้าปากจะพูด ใบหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาไม่น้อย "พิธีกรครับ ฉากทดสอบสิบฉากนี้ใครเป็นคนจัดเตรียม? ทำไมถึงมีคานทรงตัว?"
โครงการนี้เขาเป็นคนกำหนด แต่ขั้นตอนการทดสอบไม่ใช่!
หวังเทาเป็นคนคิดไว ฟังประโยคนี้ปุ๊บก็เข้าใจทั้งหมดในใจทันที แต่ยังพูดได้อย่างสงบ "ฉากทดสอบทั้งหมด ออกแบบโดยศาสตราจารย์สามท่านฝ่ายปัญญาประดิษฐ์แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยกั๋ว มีปัญหาอะไรหรือครับ?"