“พวกเราไม่มีหวังแล้ว!”
“พวกเรา?”
กู้เป่ยเบิกตากว้าง มองลู่หว่างโยวที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความเหลือเชื่อ พึมพำเบา ๆ “ที่แท้ เธอ...”
“ฉันก็ชอบซูโม่เหมือนกัน”
ลู่หว่างโยวหัวเราะเบา ๆ ยอมรับความจริงนี้อย่างเปิดเผย สำหรับเธอแล้ว ชอบก็คือชอบ ไม่มีอะไรต้องปิดบัง แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองกับซูโม่ไม่มีทางเป็นไปได้ จึงฝังความรู้สึกนี้ไว้ลึกสุดหัวใจ ดึงมือเล็ก ๆ ของกู้เป่ยขึ้นมา พูดเสียงอ่อนโยน “น้องสาว พี่เองก็เคยผ่านจุดนั้นมาก่อน เลยจะบอกความจริงข้อหนึ่งให้รู้ สายตาของซูโม่มีผู้หญิงเพียงคนเดียว นั่นคือเหยียนจิ่วซี”
“ถึงเวลาปล่อยก็ต้องปล่อย ไม่อย่างนั้นสุดท้ายคนที่เจ็บก็คือตัวเธอเอง เราไม่มีทางเข้าไปอยู่ในใจของซูโม่ได้หรอก!”
“ขอบคุณพี่มาก ฉันเข้าใจแล้ว!”
กู้เป่ยค่อย ๆ ก้มหน้า นั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าสับสนไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งไม่ยอม เสียใจ เศร้าสร้อย และยังมีความโล่งใจเล็ก ๆ ปนอยู่
ขณะเดียวกัน
เฉินเต้าหมิงและเหอกวงเหวินที่นั่งแถวแรก ก็กำลังคุยกันอย่างตื่นเต้น
“สวยมาก!”
เหอกวงเหวินไม่ต้องเดาก็รู้เจตนาของซูโม่ดี วิธีนี้ต้องทำให้ภายในเวลาอันสั้นมีอัจฉริยะคณิตศาสตร์จำนวนมากหลั่งไหลเข้าเซี่ยกั๋วแน่นอน ถึงตอนนั้นคณะคณิตศาสตร์จะเข้าสู่ช่วงพัฒนาแบบก้าวกระโดด
เก่งคนเดียว ไม่เรียกว่าเก่ง เก่งทั้งกลุ่ม ถึงจะเรียกว่าเก่ง!
“นึกไม่ถึงว่าตอนท้ายซูโม่จะโฆษณาคณะคณิตศาสตร์อีก ดีเลย ๆ!” เฉินเต้าหมิงหัวเราะฮ่า ๆ ตบไหล่เหอกวงเหวิน “เพื่อนรัก คราวนี้คณะคณิตศาสตร์จะพุ่งทะยานจริง ๆ แล้ว!”