ในห้องนั่งเล่น
หนิงไห่ไม่อยู่ คุณนายผู้เป็นมารดาทั้งสองท่านต่างถือแท็บเล็ตไว้คนละเครื่อง ดูไปพลางปรึกษากันไปพลาง
“น้องคะ ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“สวยก็สวย แต่รู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเลือกต่อไป”
...
เหยียนจิ่วซีทำปากจุ๊ๆ ใบหน้าสวยๆ เต็มไปด้วยความจนใจ
ซูโม่อดส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่ได้ แล้วดึงมือเหยียนจิ่วซีมานั่งลงที่โซฟาข้างๆ
“เสี่ยวโม่ ไม่นอนต่อเหรอ?”
เห็นลูกชาย แม่ของซูก็วางแท็บเล็ตลง สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “เด็กแบบนี้ก็ไม่รู้จักดูแลตัวเอง ทำงานก็ทำงาน แต่ถึงเวลานอนก็ต้องนอนสิ”
“ผมจะดูแลตัวเองให้มากขึ้นจากนี้”
ซูโม่พยักหน้ารับ แล้วเอ่ยถามขึ้น “แม่ คุณน้า ผมได้ยินเสี่ยวซีบอกว่า พวกท่านกำลังเลือกชุดแต่งงานให้เธออยู่เหรอ?”
“ใช่สิ!”
แม่ของเหยียนมองลูกสาวแล้วพูดอย่างจนใจ “เสี่ยวซีเด็กคนนี้เหมือนจะไม่สนใจชุดแต่งงานเลยสักนิด เธอมาถึงพอดี ช่วยเป็นที่ปรึกษาหน่อย”
พูดจบเธอก็ส่งแท็บเล็ตในมือให้ซูโม่ “นี่คือชุดแต่งงานสองสามชุดที่ฉันกับแม่เธอเลือกไว้ ดูหน่อยว่าชุดไหนดี”
“ได้ครับ”
ซูโม่รับแท็บเล็ตมาพินิจพิจารณาอย่างจริงจัง
เหยียนจิ่วซีพิงไหล่เขา มองชุดแต่งงานบนหน้าจอแล้วพึมพำเบาๆ “ก็เหมือนๆ กันหมดนี่นา จะให้เลือกอะไร”
ได้ยินคำนี้ มุมปากซูโม่กระตุกขึ้นเล็กน้อย ไม่นานเขาก็ดูรูปทั้งหมดจบ