กู้กั๋วอันยิ้มขื่น “เรื่องนี้ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว เสี่ยวเสวี่ย เธอคิดว่าพ่อจำเป็นไหมที่จะใช้เรื่องแบบนี้มาหลอกเธอ แถมพ่อเป็นคนแบบไหน เธอก็น่าจะรู้ดี”
“แล้วทำไมตอนนั้นพ่อถึงไม่บอกล่ะ”
จริง ๆ ถึงตอนนี้ แม่ของซูก็เชื่อทุกอย่างแล้ว
พ่อเป็นคนแบบไหน เธอในฐานะลูกสาวรู้ดีที่สุด ชั่วชีวิตหนึ่งไม่เคยยอมโกหกใคร
“ตอนนั้นพ่อกำลังโกรธหนัก หน้าไม่ลง”
กู้กั๋วอันอาดูรใจตัวเอง “ถ้าพ่อรู้ว่าความดื้อรั้นครั้งนี้จะทำให้เธอเกลียดพ่อมาตลอดหลายปี ไม่ว่ายังไงพ่อก็จะไม่ตัดสินใจแบบนี้”
“หลังจากนั้นพอได้พบกันอีก เธอก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้พ่อได้พูดเลย คราวก่อนที่มาหาเธอ ก็ตั้งใจจะเล่าที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมด แต่ยังไม่ทันที่พ่อจะเปิดปาก เธอก็เดินออกไปเสียก่อน”
“เรื่องการตายของพ่อของเสี่ยวโม่ พ่อก็ผิดจริง แต่ผิดที่ไม่ได้อยู่ที่เห็นตายไม่ช่วย หากผิดที่ทำอะไรไม่ได้เลย”
“เสี่ยวเสวี่ย พ่อขอโทษ”
แม่ของซูร้องไห้ออกมาดังลั่น สาวสี่สิบต้น ๆ ร่ำไห้ราวกับเด็ก น้ำตาเปียกปนเสื้อของกู้กั๋วอัน “ขอโทษ คนที่ควรพูดขอโทษคือลูกต่างหาก”
“เป็นพ่อที่ผิด ไม่ต้องร้องแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว”
เห็นลูกสาวร้องไห้เศร้าโศกเช่นนั้น กู้กั๋วอันก็น้ำตาไหลตามไปโดยไม่รู้ตัว
ที่หัวมุมบันได เจี้ยนเยว่ได้ยินเสียงจึงเดินลงมา แต่พอเห็นภาพในห้องนั่งเล่น เท้าก็หยุดค้าง ไม่รู้ควรลงไปดีไหม