"กลับไปหลินไห่แล้วเหรอ?"
ท่านประธานชะงักนิดหน่อย ขมวดคิ้วถามว่า "เจ้าเด็กนี่กลับไปหลินไห่ทำไมกัน? แล้วนี่มีใครคอยอารักขาอยู่ข้างกายหรือเปล่า?"
ความปลอดภัยของซูโม่นั้นสำคัญมาก เรื่องนี้ปล่อยให้สะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด
"เบาใจได้"
ท่านเฉินหัวเราะหึๆ "สี่ดอกไม้แห่งเงาราตรีอยู่ที่หลินไห่หมดแล้ว รับผิดชอบอารักขาซูโม่ในที่ลับ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"
"ถ้างั้นก็ดี"
ท่านประธานพยักหน้า ในความสามารถทำงานของท่านเฉิน เขาไว้ใจมาก แล้วพูดต่อในเรื่องก่อนหน้า "ซูโม่กลับหลินไห่กะทันหันทำไมกัน?"
"แม่ของเขาป่วย เป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย"
"ว่าไงนะ?!"
"ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ"
ท่านเฉินถอนหายใจ สีหน้าเจือความละอายเล็กน้อย "ซูโม่โทรหาฉัน หวังให้รัฐช่วย ฉันเรียกแพทย์ระดับท็อปทั้งประเทศมาประชุมทางไกล แต่โรคของแม่เขา ไม่มีใครช่วยได้เลย"
"ช่วงนี้ฉันยังติดต่อหมอดังระดับโลกอีกหลายคน พอพวกเขาได้ยินคำว่ามะเร็งตับระยะสุดท้าย ก็พากันส่ายหัว บอกหมดปัญญาช่วย"
"ตอนแรกคิดจะบอกคุณเรื่องนี้ แต่ก็กลัวรบกวนงานคุณ เลยไม่ได้บอกคุณสักที"
"เฮ้อ!"
ท่านประธานถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่พูดอะไรต่อ
ความกตัญญูเป็นเลิศเหนืออื่นใด
เรื่องนั้นคงต้องพักไว้ก่อน ตอนนี้ สิ่งสำคัญคือให้ซูโม่ได้อยู่กับแม่ในช่วงเวลาสุดท้าย
เขาจิบชาเงียบๆ น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างที่แทบไม่เคยมี "โรคนี้...ไม่มีทางแล้วจริงๆ เหรอ?"