"รุ่นพี่คะ เลิกแกล้งผมสักทีเถอะ เรื่องพวกนี้... ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนี่ค่ะ" เสียงของเหยียนจิ่วซีเบาหวิว ใบหน้างามปรากฏรอยแดงระเรื่อน่ามอง
ความงามที่ตรึงตาตรึงใจเช่นนี้ ช่างสมกับวลีที่ว่า: เมฆประหนึ่งอาภรณ์ บุปผาประหนึ่งโฉมพักตร์ สายลมวสันต์พัดผ่านระเบียง น้ำค้างพร่างพราวชโลม!
อย่าว่าแต่หนุ่ม ๆ เลย แม้แต่สาว ๆ รอบข้างยังมองจนเหม่อลอย พร้อมกับเข้าใจอะไรบางอย่างในใจ
อะไรน่ะหรือ?
นั่นก็คือระยะห่างระหว่างพวกเธอกับเหยียนจิ่วซียังไงล่ะ!
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ศักยภาพทางร่างกายก็ต่างกันฟ้ากับเหวแล้ว!
แค่ข้อเดียวนี้ พวกเธอคงไม่มีทางตามทันในชาตินี้...
"น้องเหยียน เธอไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว!" สาวนักศึกษาคนที่ถามคำถามยิ้มเจื่อน ๆ
คำพูดของเธอทำให้เหยียนจิ่วซีงงสุด ๆ เธอไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย เข้าใจอะไรได้ยังไง?
นี่มันอะไรกัน?
เหล่านักศึกษาหญิงจากมหา'ลัยชิงหัวรอบข้างพากันส่งเสียง
"น้องสาว ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันต้องจีบเธอแน่ ๆ ทำไมเธอถึงสวยได้ขนาดนี้?"
"ถึงฉันจะเป็นผู้หญิง แต่ฉันก็ต้องยอมรับเลยว่า น้องเหยียนจิ่วซีสวยเกินไปแล้ว!"
"เอางี้ไหม น้องลองพิจารณาฉันดู?"
เหยียนจิ่วซี: "..."
ต่อเรื่องนี้ เธอทำได้เพียงถอนหายใจในใจว่า: "รุ่นพี่นี่ก็ปล่อยง่ายจริง ๆ!"
ถึงแม้จะเขินอาย แต่สำหรับคำชมเหล่านี้ เหยียนจิ่วซียังคงพยักหน้าอย่างสุภาพ โดยไม่ได้ตอบอะไร
หลี่ถงเอ่ยขึ้นว่า "เอาล่ะ หยุดแซวกันได้แล้ว ดูการทดสอบต่อเถอะ"
สิ้นเสียงพูด หน้าจอเหนือประตูโลหะก็เปล่งแสงสีขาววาบ แสดงผลการทดสอบชั้นที่สี่อย่างเด่นชัด