"พี่หล่อ คนเดียวหรอเนี่ย?"
เงยหน้าขึ้นมา ซูโม่ก็เห็นสาวน้อยวัยสดใสคนหนึ่ง สวมเสื้อขนเป็ดสีดำ ถึงเสื้อจะหนาเท่าไหร่ก็ไม่อาจกลบเรือนร่างอันเพรียวบางได้ ใบหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่องแฝงความสาวเต็มวัยไว้เล็กน้อย เปล่งประกายความงามแบบผู้หญิงฉลาดออกมาทั้งตัว
ซูโม่ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ พร้อมดึงหน้ากากอนามัยลง "หว่างโยว? มาเมื่อไหร่เนี่ย?"
สาวน้อยคนนั้นก็คือลู่หว่างโยว
ได้ยินคำถามของซูโม่ ลู่หว่างโยวหน้าร้อนผ่าว พูดตะกุกตะกัก "ฉัน... มาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว"
"หา?"
ซูโม่ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก "แล้วทำไมไม่โทรหาฉัน หรือเสี่ยวซีล่ะ?"
"ฉัน..."
ลู่หว่างโยวเม้มปากแดง ๆ พูดเสียงอ่อย "ถ้าฉันบอกว่าฉันหลงทางเอง เธอจะเชื่อไหม?"
ซูโม่: "..."
หลงทาง?
เอาจริงดิ??
ใกล้จะสามสิบแล้วแท้ ๆ ยังจะหลงทางได้อีก??
เหอะ ๆ —
เชื่อเธอผีสิว!
"เธอทำหน้าอะไรแบบนั้นเนี่ย!?"
ลู่หว่างโยวโกรธจนกระทืบเท้า พูดด้วยความเขินอาย "นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกไปไกลต่างจังหวัด หลงทางมันผิดตรงไหน?"
ที่พูดไปเมื่อกี้เป็นความจริงแท้ เกิดมาก็ไม่เคยออกจากตี้ตูเลยสักครั้ง
เพิ่งลงเครื่องก็มึนไปหมดในสนามบิน สายเครื่องบินเที่ยงสิบเอ็ดโมงกว่า ๆ ลงมา กลับไปกลับมาอยู่ในสนามบินตั้งสองชั่วโมงกว่า ๆ
ซูโม่มุมปากกระตุก "เธอ... เธอไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ ใช่ไหม?"