“เอ๊ะ ๆ —”
ซูโม่อ้าปากจะพูด สบสายตาใคร่รู้ของหยานจิวซี แล้วพูดไปแบบใจคอไม่ดี “ภรรยา ผมว่าพรุ่งนี้จะไปตี้ตูซักเที่ยว”
หยานจิวซีลื้นตาปรือ นั่งตัวตรง แล้วกอดอก ไม่พูดอะไรเลย แค่จ้องซูโม่อยู่อย่างนั้น
“ก็… ผม…”
ช่วงนี้แม้ซูโม่จะมีคารมเป็นเลิศแค่ไหน ก็ยังหน้าตายไม่ถูก กลืนน้ำลายเฮือก แล้วรีบอธิบาย “ภรรยา คราวนี้ผมไปตี้ตูจะพาเธอไปด้วย”
“พาฉันไปด้วย?”
ได้ยินแบบนี้ หยานจิวซีแปลกใจนิด ๆ เอ่ยถามเบา ๆ “ตั้งใจพาฉันไปตั้งแต่แรก หรือว่าเปลี่ยนความคิดแบบกะทันหัน?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ความคิดแบบกะทันหัน”
ซูโม่ยิ้มขื่น ๆ แล้วพูดว่า “ตั้งแต่แรกผมก็ตั้งใจพาเธอไปแล้ว ถ้าไม่เชื่อ ลองถามพ่อกับแม่เรา หรือจะถามคุณแม่ฝ่ายซูก็ได้ ตอนบ่ายในห้องนั่งเล่นผมก็เล่าให้ฟังแล้ว”
“อย่างนี้ก็ยังพอฟัง!”
หยานจิวซีย่นจมูกงามเล็กน้อย ดูเหมือนจะพึงพอใจกับคำตอบนี้ สายตานุ่มลงมาก ยกมือเล็ก ๆ ตบซูโม่เบา ๆ หนึ่งครั้ง พร้อมหน้าตึงเครียดขู่ว่า “ถ้าไม่ได้ตั้งใจพาฉันไปด้วย แม้แต่ฟ้าจะถล่ม ฉันก็ไม่ให้เธอไป!”
ซูโม่ยิ้ม สองมือโอบกอดเอวสะโอดของนาง กระซิบว่า “เข้าใจแล้ว ต่อไปไปที่ไหนก็พาเธอไป แบบนี้โอเคใช่ไหม?”
“ต้องแบบนั้นสิ”
หยานจิวซีแนบแก้มงามลงบนอกซูโม่ บ่นงอแงเหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก “ไม่งั้นต่อไปแม้แต่ประตูบ้านฉันก็ไม่ให้เธอออก!”