“ขอความสงบสักครู่”
ทันใดนั้นความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงมารวมที่เดียว ภายในหอประชุมก็ค่อย ๆ เงียบลง
ซูโม่จะให้เหตุผลอะไรกันแน่?
สายตานับไม่ถ้วนที่มองมา มีทั้งความคาดหวัง ความดูแคลน ความฉงน และความงุนงง
บนเวที
ซูโม่รับรู้ถึงสายตาของทุกคน ยิ้มอย่างสงบ ชี้ขึ้นไปที่จักรวาลจิ๋วดวงที่ 10 กล่าวว่า “ผมรู้ว่าตอนนี้พวกท่านหลายคนต้องมีข้อสงสัยแน่ ๆ บางคนอาจกำลังด่าอยู่ในใจว่าผมแพ้แล้วไม่ยอมรับ”
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ใด ๆ เหมือนกับว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่ได้สร้างความกังวลให้แม้แต่น้อย
ซูโม่ยิ้มที่มุมปาก ชูรีโมตจิ๋วในมือซ้าย หันไปสั่งเจ้าหน้าที่ดูแลจอภาพที่อยู่ริมเวทีว่า “ต่อไปช่วงโฟกัสกล้องไปที่จักรวาลจิ๋วดวงที่ 10 แล้วขยายในสัดส่วน 1 ต่อ 1 เลยครับ”
“…โอ้ ครับ!”
เจ้าหน้าที่ตะลึงไปครู่หนึ่ง รีบพยักหน้าแล้วลงมือทำตามคำสั่งของซูโม่ทันที
จากนั้นบนจอยักษ์ก็แสดงภาพฉายของจักรวาลจิ๋วดวงที่ 10 ออกมา
ท้องฟ้าดาวอันกว้างใหญ่ เทคโนโลยีภาพสามมิติที่สมจริง ทำให้ความลึกลับของจักรวาลปรากฏออกมาอย่างตระการตา
ซูโม่เปิดรีโมตจิ๋วในมือขึ้นใหม่ ขยายกลุ่มกาแล็กซีเล็ก ๆ ที่มุมซ้ายล่างของจักรวาลออกไปเกือบร้อยเท่า
ขยายจนมีขนาดราวครึ่งหนึ่งของจักรวาลจิ๋วนี้ จึงหยุดมือ
แต่ยังไม่จบ
ซูโม่ลากวงครอบพื้นที่เท่าเล็บมือมือหนึ่งในกลุ่มกาแล็กซีที่ขยายไว้