“พวกคุณจะเชื่อใจผมสักครั้งไม่ได้เหรอ?”
เหยียนจิวซีที่นั่งข้างซูโม่ดึงกางเกงเขาเบา ๆ แล้วกระซิบเตือน “พูดให้ดี ๆ หน่อยสิ กับท่านเฉินต้องสุภาพ”
ซูโม่ส่ายหัว “สาว ผมเคารพท่านเฉินมาโดยตลอด ตอนนี้แค่คุยกันตามเรื่องตามราวเท่านั้น ข้อเสนอเมื่อวานสำคัญมาก ผมต้องต่อสู้ให้ถึงที่สุด ให้ท่านเฉินและผู้อาวุโสทุกคนเห็นท่าทีของผม”
ท่านเฉินยิ้มขื่น พูดช้า ๆ “เด็กซู เธออย่าเพิ่งอารมณ์ร้อนสิ ข้อเสนอของเธอมันบ้าคลั่งเกินไปจริง ๆ”
“ถ้าทำจริงตามที่เธอบอก สุ่มสี่สุ่มห้าซื้อทรัพยากรมาทั้งหมด ไม่ถึงครึ่งปี ห่วงโซ่เศรษฐกิจของประเทศเราก็พังยับ เกิดอะไรขึ้นตอนนั้น เธอเคยคิดบ้างไหม?”
“คิด!”
ซูโม่ตอบไม่ลังเลแม้แต่วินาที
ประเด็นพวกนี้เขาคิดมาหมดแล้ว แค่ในสายตาเขา ปัญหาพวกนี้เทียบกับการรุกรานของอารยธรรมต่างดาวแล้ว ไม่เป็นอะไรเลย
อารยธรรมต่างดาวพอบุกมาเมื่อไร เศรษฐกิจอะไร ระบบสังคมอะไร ก็กลายเป็นฟองสบู่หมด ถ้าแลกของพวกนี้เป็นทรัพยากรสำคัญได้ คุ้มสุด ๆ!
แน่นอน เขาก็เข้าใจว่าทำไมผู้อาวุโสทุกคนถึงปฏิเสธ
เพราะพวกเขาไม่มีทางรู้สึกถึงสัญชาตญาณรุนแรงของเขา สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ยังไม่เชื่อว่าอารยธรรมต่างดาวจะรุกรานจริง ที่เจ็บใจคือเขาก็ทำให้ทุกคนเชื่อไม่ได้เหมือนกัน