ตลอดทางมา เสียงหัวเราะของเทียนเป่ยก็ไม่หยุดหย่อน
ซูโม่ที่นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างหน้าร้อนแก้มไปจนถึงหู จ้องตาค้อนใส่อย่างไม่ไว้หน้า "ขับรถก็ขับรถให้ดี ๆ หัวเราะอะไรนักหนา! แบบนี้จะตั้งสมาธิได้ยังไง?"
"อาจารย์ซู ผมตั้งได้"
เทียนเป่ยทำหน้าเรียบ พลางขับรถพลางว่า "ผมทำได้..."
"ได้บักห่ามะ!"
ซูโม่ตัดบทอย่างแข็งกร้าว "ขับให้ดี ๆ ถ้ายังให้เห็นหัวเราะอีก เดี๋ยวฉันเปลี่ยนคนขับคนนี้ทิ้งเลย!"
"ไม่มีเหตุผลเลย เห็นแก่ตัว หัวเราะไม่ได้แม้แต่นิด..."
เทียนเป่ยเบ้ปาก บ่นพึมพำเบา ๆ
ซูโม่แก้มร้อนวูบวาบ เลยหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ทำเป็นไม่ได้ยินซะงั้น
รถจอดหน้าวิลล่า ซูโม่ลงรถอย่างรวดเร็ว "รีบไปกินข้าวกับหัวหน้าหยู่ซะ มีเรื่องฉันจะแจ้ง"
ทิ้งคำนี้ไว้แค่นั้น เขาก็รีบร้อนเดินเข้าไปในวิลล่า
เทียนเป่ยในรถมองแผ่นหลังซูโม่ แล้วเสริมเสียงเรียบ ๆ "หัวหน้าหยู่ชวนผมกินกันตอนเย็นนะ... เฮ้อ ผู้ชายปากแข็งชะมัด!"
…………
เมื่อเห็นหน้าเยี่ยนจิ่วซีครั้งแรก ซูโม่ก็แสดงท่าทีอ้อนออกมาทันที เดินยิ้มแฉ่งเข้าไป "เสี่ยวซี เกิดอะไรขึ้น? ใครทำให้โกรธ?"
"นายว่าล่ะ?"
เยี่ยนจิ่วซีขมวดคิ้วเรียวเบา ๆ จ้องซูโม่อย่างไม่ตั้งใจดี "ก่อนหน้านี้สัญญากับฉันไว้ยังไง?"
"ฉัน..."
ซูโม่หัวเราะแห้ง หน้าเจื่อนจนเต็มตา "ก็แค่เข้าประชุม แถมตอนนั้นเธอกำลังหลับอยู่ ดูเธอหลับลึกขนาดนั้น ฉันก็ไม่ทันใจจะปลุก ก็เลย..."