สามหนุ่มแห่งหอ 403 ได้ยินคำนั้นแล้วสะท้านไปทั้งร่าง
เหลือแต่ซากขนาดนี้ ยังไม่น่าอนาถอีกงั้นเหรอ
สยองขวัญ!
เหยียนจิ่วซีฉีกยิ้มหวาน เดินเข้าไปหาซูโม่ แล้วจับมือเขาไว้เบา ๆ
การจัดการเรื่องนี้ของซูโม่นั้นเด็ดขาดมาก ถึงขั้นดูเกินกว่าเหตุ แต่เธอกลับไม่เห็นว่ามีอะไรผิดแปลก นี่แหละคือการแสดงออกว่าซูโม่แคร์เธอมากแค่ไหน
แคร์มาก ก็หวงมาก!
ไม่นาน หวังกั่งก็กลับมาที่หน้าหอพักชายอีกครั้ง เขาพยักหน้าให้ซูโม่ด้วยท่าทีสุภาพ "อาจารย์ซูครับ เรื่องกล้องวงจรปิดผมดูมาเรียบร้อยแล้ว เป็นอย่างที่คุณบอกจริง ๆ มันเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายสมควรได้รับโทษจากสิ่งที่ตัวเองก่อ คุณไม่มีความผิดแต่อย่างใด พอเด็กนั่นอาการดีขึ้น กรมรักษาความสงบจะคุมตัวเขาไว้สิบห้าวันเพื่ออบรมสั่งสอน"
"อาจารย์ซูมีความเห็นอะไรเกี่ยวกับการจัดการแบบนี้ไหมครับ"
"ไม่ต้องคุมตัวหรอก"
ซูโม่คลี่ยิ้มจาง ๆ เขามีแผนในใจอยู่แล้ว ตอนนี้ไอ้หมอนั่นลงสมัครศึกจ้าวสมองไว้ อีกสองวันก็แข่งรอบชิงแล้ว ถ้าคุมขังมันสิบห้าวันก็เท่ากับถอนตัวจากการแข่งทันที
ถอนตัวงั้นเหรอ
ไม่ได้!
เขาต้องเอาชนะซื่อจุนบนเวทีศึกจ้าวสมองให้เด็ดขาด แมลงวันน่ารำคาญแบบนี้ กำจัดเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันภายหลัง
"ห๊ะ"
ไม่ว่าหวังกั่งหรือเหยียนจิ่วซีและคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของซูโม่ในทีแรก ตามหลักแล้ว ซูโม่ควรจะพอใจกับการจัดการแบบนี้นี่นา ทำไมกลับบอกไม่เอา