สัมผัสได้ถึงสายตาที่ร้อนแรงของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็เขินอายจนก้มหน้าลง
"เสี่ยวโม่"
"หืม?" ซูโม่ตอบรับ
"นายเป่าผมให้ฉันหน่อยสิ"
"ได้"
บนใบหน้าหล่อเหลาของซูโม่ ผุดรอยยิ้มบางเบา
เช็ดผมสลวยของสาวงามเบา ๆ ด้วยผ้าขนหนู แล้วซูโม่ก็ใช้ไดร์เป่าผมพลางหวีผมให้เหยียนจิ่วซีไปด้วย
เหยียนจิ่วซีนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งตัว มองเห็นทุกการกระทำของซูโม่ผ่านกระจก ก็เขินอายจนก้มหน้าลง
พอผมแห้งสนิท ซูโม่มองดูแล้วอดหัวเราะไม่ได้ "สาวน้อย ผมของเธอยาวขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ"
"เสี่ยวโม่ นายชอบผู้หญิงผมยาวหรือผมสั้น?"
เหยียนจิ่วซีถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ เสียงนุ่มนวลแฝงความสงสัยเล็กน้อย
"ฉันน่ะเหรอ?"
ซูโม่คิดครู่หนึ่ง "เธอผมยาว ฉันก็ชอบผมยาว เธอผมสั้น ฉันก็ชอบผมสั้น"
"เสี่ยวโม่ ทำไมนายไม่มีจุดยืนเอาซะเลย?"
เหยียนจิ่วซีค้อนซูโม่ด้วยท่าทางงอน ๆ แบบนั้น ทั้งบริสุทธิ์และน่ารัก ทั้งสวยงามและเย้ายวน
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ ยืนอยู่ด้านหลังเหยียนจิ่วซี มือลูบไล้ไปบนเส้นผมสลวยของสาวงามเบา ๆ
"ต่อหน้าเธอ ฉันจะมีจุดยืนได้ยังไง?"
สำหรับซูโม่ เขาชอบตัวตนของเหยียนจิ่วซี รวมถึงนิสัยขี้งอนและข้อเสียของสาวน้อยคนนี้ด้วย
"ฉัน... พวกเราไปนอนกันเถอะ"
เหยียนจิ่วซีโดนคำหวานกะทันหันของซูโม่เขินจนทำอะไรไม่ถูก