“เอาล่ะ ถึงเวลาแกไปตายได้แล้ว!”
สิ้นคำพูด ซูโม่ก็ปรับเครื่องควบคุมสนามแม่เหล็กให้ทำงานเต็มกำลัง แสงบนร่างของมนุษย์สีเทากลางอากาศก็ริบหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
“อ๊าก——”
“ขะ...ข้าผิดไปแล้ว ซูโม่ เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ!” มนุษย์สีเทาอยากจะหนี แต่ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างเป็นม่านพลังกั้นขังมันไว้ ทำให้ร่างกายมันขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้เลย
จนปัญญาแล้วจริง ๆ มันได้แต่ร้องขอชีวิต
มันยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากมาย ต้องเอาชนะซูโม่ ยึดครองทุกสิ่งที่เขามี มันจะตายไม่ได้...
“ถึงปากเจ้าจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจคิดอะไร ข้ารู้ดี”
สำหรับคำร้องขอชีวิตของมนุษย์สีเทา ซูโม่ไม่มีอารมณ์สะเทือนเลยแม้แต่น้อย “เจ้าไม่ได้คิดว่าตัวเองผิด เพราะเจ้ารู้ว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว”
“อ๊าก——”
“ข้าผิดไปแล้ว ข้า...ไม่กล้าแตะต้องเหยียนจิ่วซีอีกแล้ว...อ๊าก——”
ต่อให้มนุษย์สีเทาจะร้องขอชีวิตอย่างไร ซูโม่ก็ไม่ปริปากสนใจ ไม่ว่ามนุษย์สีเทาจะพูดอะไร เขาก็จะกำจัดไอ้นี่ให้สิ้นซาก
การแตะต้องเหยียนจิ่วซี ถือเป็นการทำผิดครั้งใหญ่ที่สุดในโลก!
ผลลัพธ์มีเพียงหนึ่งเดียว——ตาย!
เมื่อเวลาผ่านไป แสงบนร่างมนุษย์สีเทาก็ยิ่งมืดลงทุกที จนกระทั่งเลือนหายไปในที่สุด นับแต่นี้ไปบนโลกหล้า ไร้ซึ่งผู้ดูแลอัจฉริยะรุ่นแรกอีกต่อไป
“ติ๊ง——”
“ขอแสดงความยินดี ท่านโฮสต์ทำภารกิจลับสำเร็จ—กำจัดผู้ดูแลอัจฉริยะรุ่นแรก ได้รับรางวัลเป็นพลังงานขั้นหนึ่งสามหน่วย”
พร้อมกับเสียงของเสี่ยวโม่ที่ดังขึ้น ในมือของซูโม่ก็ปรากฏผลึกทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเท่าไข่ไก่สามก้อน ผิวของผลึกเปล่งแสงเรืองจาง ๆ