เช้าวันรุ่งขึ้น
ชั้นสี่ของบ้านพักหลังใหญ่ หยานจิ่วซีถือแบบร่างฉบับหนึ่งไว้ในมือ พิงพนักเก้าอี้นั่ง สีหน้ายุ่งเหยิงไม่น้อย
พูดตามตรง เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าสมองซูโม่จะล้ำหน้าคนอื่นมหาศาล แต่ไม่คิดฝันเลยว่าจะล้ำขนาดนี้
ใหญ่จนแม้แต่เธอยังรับไม่ได้!
บนแบบร่างมีชิ้นส่วนประกอบที่ละเอียดซับซ้อนวางเรียงรายอยู่เต็มกระดาษ แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็น ประเด็นสำคัญที่สุดคือชื่อที่เขียนอยู่ด้านบนของกระดาษร่าง
ปืนใหญ่ทำลายดารา!
แค่เห็นชื่อนี้ ก็จินตนาการถึงพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงของอาวุธชนิดนี้ได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อซูโม่เล่าเรื่องแนวคิดรายละเอียดทุกด้านพร้อมประมาณการพลังทำลายล้างที่คาดหวังให้ฟังอย่างละเอียด หยานจิ่วซีก็ตกตะลึงหนักจนพูดไม่ออก
ปืนใหญ่ทำลายดารา ยิงหนึ่งนัด ทำลายดาวดวงหนึ่ง!
เห็นท่าทางของหยานจิ่วซีเช่นนั้น ซูโม่ก็เดินมายืนเงียบ ๆ ด้านหลังเธอ แล้วยิ้มกลั่นแกล้งว่า “ถึงกับต้องตกใจขนาดนี้เลยเหรอ? ก็จริงที่อาวุธแบบนี้พลังโหดมาก แต่ด้วยทรัพยากรและเงื่อนไขของโลกตอนนี้ ระยะเวลาอันสั้นแบบนี้แทบจะสร้างไม่เสร็จ”
“แล้วจะทำยังไง?”
หยานจิ่วซีเองก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาของความประหลาดใจ พอได้ยินการวิเคราะห์ของซูโม่ก็รีบถามเสียงร้อนรน “เสี่ยวโม่ พลังเยอะก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าสร้างไม่ได้ พลังเยอะแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!”
“เรื่องนี้ผมรู้อยู่แล้ว”
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ ยืดมือไปรับแบบร่างจากมือหยานจิ่วซี แล้วเอ่ยขึ้นพลางหรี่ตา “ที่จริงแล้ว ปืนใหญ่ทำลายดาราแม้จะสร้างเสร็จ ก็ติดตั้งลงบนยานรบผึ้งศึกไม่ได้อยู่ดี”