“ความลับ?”
ซูโม่เพ่งตาเล็กน้อย มองคาวเวิร์ดด้วยความสนใจ แล้วหัวเราะเบา ๆ “ถ้ารุ่นพี่จะเล่าให้ฟัง ผมก็ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่แน่นอนครับ”
“อาจารย์ซู เรื่องนี้ผมบอกไปแล้วนี่ อย่าเรียกผมว่ารุ่นพี่ ห้ามเรียกว่ารุ่นพี่เด็ดขาด”
คาวเวิร์ดเตือนด้วยสีหน้าไม่พอใจ “วงการคณิตศาสตร์ของเราถือว่าผู้ที่เก่งกว่ามาก่อน ไม่จัดลำดับตามอายุ ถ้าคำว่ารุ่นพี่ของนายหลุดออกไป ทั้งวงการคณิตศาสตร์จะมองผมยังไง?”
“……”
ซูโม่รู้สึกอึดอัดนิด ๆ เขาเองก็รู้จักกฎนี้อยู่แล้ว
แต่คาวเวิร์ดแกใกล้จะห้าสิบแล้ว จะให้เรียกชื่อตรง ๆ เขาก็รู้สึกไม่ค่อยชินจริง ๆ
กระนั้น เห็นคาวเวิร์ดทำหน้าจริงจังขนาดนั้น เขาก็ไม่ฝืนต่อ จึงเปิดปากว่า “คุณคาวเวิร์ด แล้วความลับที่ว่าคืออะไร?”
“อันนี้แหละถูกแล้ว”
คาวเวิร์ดพยักหน้าพอใจ แล้วหันไปชำเลืองมองเจฟฟรีย์ที่ก้มหน้าอยู่ ก่อนกระซิบว่า “อาจารย์ซู ผมมีเพื่อนสนิทที่ทำงานอยู่ที่กลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติ เขาบอกข่าวสุดช็อกให้ผมฟังเป็นการส่วนตัว”
“ข่าวอะไร?”
“เจฟฟรีย์นี่ดูท่าจะแก้ AAD ได้สำเร็จแล้ว แต่ภายนอกไม่มีกระแสหลุดออกมาเลยสักนิด ดังนั้นข่าวนี้จริงหรือเทีย ผมก็ไม่แน่ใจ”
“โอ๊ะ?”
ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้น ความคิดเริ่มหมุนเร็วขึ้นทันที
AAD หนึ่งในห้าข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์!
เจฟฟรีย์แก้ AAD ได้แล้วงั้นเหรอ?
เรื่องใหญ่ระดับนี้ แต่กลับไม่ก่อคลื่นลมเลยแม้แต่น้อย มันผิดธรรมชาติชะมัด
แม้คาวเวิร์ดจะบอกว่าไม่แน่ใจว่าจริงหรือเทีย แต่สัญชาตญาณบอกซูโม่ว่า เรื่องนี้สิบมีเก้าจริง
แล้วเจฟฟรีย์ทำแบบนี้เพื่ออะไร?