“ซูโม่ใช่ไหม? เข้ามาคุยกันข้างใน!”
ในกระโจมดังเสียงเหนื่อยล้าของท่านเฉิน ชัดเจนว่าผู้เฒ่าท่านนี้ไม่ได้หลับเลยทั้งคืน
ท่านเฉินไม่ได้หลับจริง ๆ ไม่ใช่ไม่อยากหลับ แต่นอนไม่หลับ เป่ยไห่สำคัญกับเซี่ยกั๋วมากเกินไป ถึงเขาจะเชื่อในความสามารถของซูโม่มาก แต่ก็รู้ว่าเรื่องนี้โอกาสสำเร็จต่ำมาก ๆ จนต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้า คิดแผนอพยพหากล้มเหลว
“ท่านเฉิน ท่านยังไม่นอนอีกหรือ?”
เมื่อก้าวเข้ากระโจม ซูโม่เห็นท่านเฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน และเหยี่ยวที่ยืนอยู่ด้านข้าง สายตาจับจ้องใบหน้าเหี่ยวย่นนั้น ในใจอดไม่ได้ที่จะเกิดความเคารพ
“อายุมากแล้ว ชอบนอนไม่หลับเป็นประจำ”
ท่านเฉินวางปากกาในมือลง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ แต่ในดวงตายังเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ซูโม่ มาหาฉันตอนนี้มีอะไรหรือ?”
“มีครับ”
ซูโม่หันไปทางเหยี่ยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “ออกไปคอยระวังข้างนอกให้ที ผมมีเรื่องลับจะหารือกับท่านเฉิน!”
ไม่ใช่ว่าซูโม่ไม่ไว้ใจเหยี่ยว แต่สิ่งที่กำลังจะพูดมันเหลือเชื่อเกินไป ยิ่งคนรู้น้อยยิ่งดี!
เหยี่ยวมองไปที่ท่านเฉิน เขาเป็นองครักษ์ส่วนตัวของท่านเฉิน ฟังคำสั่งท่านเฉินเท่านั้น
รับรู้ถึงสายตาของเหยี่ยว ท่านเฉินพยักหน้าเล็กน้อย เขาเพิ่งเคยเห็นซูโม่เคร่งขรึมขนาดนี้เป็นครั้งแรก แม้แต่ในที่ประชุมเมื่อบ่ายวานนี้ ซูโม่ก็ไม่เคยมีสีหน้าหนักใจขนาดนี้ เห็นได้ชัดเลยว่าครั้งนี้ซูโม่มาหาเขาต้องมีเรื่องใหญ่แน่!